Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 435 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5835 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Motyw: Bogactwo,
gatunek: Satyra,
motyw: Skąpiec

Motyw: Bogactwo

Motyw przewidziany do wskazywania nie tylko rozmaitych opisów bogactwa, ale także wypowiedzi traktujących o tym, w jaki sposób różne postacie wyobrażają sobie bycie bogatym, co myślą o tym stanie (zwykle określanym jako błogi lub przeklęty) oraz o konsekwencjach zażywania bogactwa (które może np. łatwo prowadzić do pychy).

Gatunek: Satyra

Najważniejsi twórcy
Horacy, J. Swift, F. Rabelais, M. de Cervantes; w Polsce: I. Krasicki, J. U. Niemcewicz

Satyra (łac. satira od satura — „naczynie z różnymi owocami; mieszanina") jest gatunkiem literackim piętnującym i ośmieszającym wady oraz zachowania ludzkie, a także społeczne, narodowe i polityczne. Czyni to za pomocą komizmu, karykatury, groteski. Etymologia nazwy tego gatunku wskazuje na zróżnicowanie jej formy i treści. Znana jest już od czasów starożytnych, jednym z pierwszych twórców był Horacy. Do XVIII w. stanowiła osobny gatunek literacki. Później ta odrębność gatunkowa zostaje utracona, a satyra zaczyna oznaczać ośmieszający i krytyczny opis.

Satyra w Wikipedii

Motyw: Skąpiec

Nadmierne gromadzenie dóbr (szczególnie pieniędzy) oraz przesadny strach przed ich utratą są cechami, z których zawsze się wyśmiewano. Postawę taką uważano przede wszystkim za irracjonalną, ponieważ dobra materialne mają służyć ludziom do życia i są przydatne tylko podczas jego trwania, bogactwa nie można przecież zabrać ze sobą do grobu, nie stanowi też ono wartości samej w sobie. Dlatego wyznawcy postawy przeciwnej, głosząc hasło carpe diem propagują wykorzystanie dóbr doczesnych do uprzyjemnienia sobie życia. Stereotypowa postać skąpca to starzec żyjący w biedzie, a ukrywający przed wszystkimi niewyobrażalne skarby (por. Skąpiec Moliere’a, Opowieść wigilijna Dickensa). Jednakże krytykowano również postawę przeciwną — nadmiernej rozrzutności (por. Marnotrawstwo I. Kracickiego) pouczając bonvivantów, że człowiek powinien pamiętać także o zmienności losu i zabezpieczyć siebie oraz swoją rodzinę na wypadek, gdyby fortuna przestała mu sprzyjać. Postawą zalecaną byłoby więc w tej mierze umiarkowanie.

Zamknij

* Ładowanie