Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 441 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5730 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Autor: Saturnin Świerzyński,
motyw: Śmierć

  • Saturnin Świerzyński X
  • Śmierć X

Autor: Saturnin Świerzyński

Ur.
25 lub 26 listopada 1820 w Krakowie
Zm.
30 stycznia 1885 w Krakowie
Najważniejsze dzieła:
Portret żony (1854), Uczące się dzieci (1861), Wnętrze kościoła św. Anny w Krakowie (1866), Widok nawy bocznej katedry na Wawelu (1873), Wnętrze katedry na Wawelu (Widok wnętrza nawy bocznej lewej w katedrze na Wawelu) (1877), Kaplica św. Stanisława i południowe ramię transeptu z widokiem na kaplicę Wazów (1878)

Malarz, autor widoków kościołów i ich wnętrz, scen rodzajowych, portretów, krajobrazów i obrazów religijnych. Najważniejszą część jego dorobku stanowiły przedstawienia zabytkowej architektury. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Saturnin Świerzyński w Wikipedii

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie