Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 433 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5826 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Autor: Aleksander Orłowski,
rodzaj: Rysunek,
motyw: Śmierć

  • Aleksander Orłowski X
  • Śmierć X

Autor: Aleksander Orłowski

Ur.
9 marca 1777 w Warszawie
Zm.
13 marca 1832 w Petersburgu
Najważniejsze dzieła:
Bitwa wojska kościuszkowskiego z rosyjskim o przeprawę na rzece (1801), Jeździec wschodni I (1802), Czerkiesi polujący z psami (1810-1820), Dostojnik perski (1811), Dwaj jeźdźcy kałmuccy (ok. 1820)

Rysownik, grafik, malarz. Kształcił się w pracowni Jana Piotra Norblina, artysty pochodzenia francuskiego, uznanego twórcę rokokowych scen rodzajowych, sprowadzonego do Polski przez rodzinę Czartoryskich. Najprawdopodobniej Aleksander Orłowski pobierał także lekcje u Marcellego Bacciarellego, autora warszawskich wedut (pejzaży miejskich). Brał udział w insurekcji kościuszkowskiej. W późniejszych latach był związany z księciem Józefem Poniatowskim. Od 1802 przebywał w Petersburgu, gdzie objął funkcję nadwornego rysownika księcia Konstantego. Wstąpił w szeregi wolnomularzy i został członkiem Akademii Sztuk Pięknych. Jego wczesne prace upamiętniają wydarzenia insurekcji kościuszkowskiej, późniejsze przedstawiają typowe sceny z petersburskiego życia. Charakterystyczną grupę rysunków i obrazów stanowią prace o tematyce orientalnej, na których często pojawia się motyw egzotycznego jeźdźca.

Aleksander Orłowski w Wikipedii

Rodzaj: Rysunek

Brak opisu.

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie