Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 435 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

5930 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Autor: Aleksander Orłowski,
rodzaj: Rysunek,
gatunek: Scena rodzajowa,
motyw: Śmierć

  • Aleksander Orłowski X
  • Śmierć X

Autor: Aleksander Orłowski

Ur.
9 marca 1777 w Warszawie
Zm.
13 marca 1832 w Petersburgu
Najważniejsze dzieła:
Bitwa wojska kościuszkowskiego z rosyjskim o przeprawę na rzece (1801), Jeździec wschodni I (1802), Czerkiesi polujący z psami (1810-1820), Dostojnik perski (1811), Dwaj jeźdźcy kałmuccy (ok. 1820)

Rysownik, grafik, malarz. Kształcił się w pracowni Jana Piotra Norblina, artysty pochodzenia francuskiego, uznanego twórcę rokokowych scen rodzajowych, sprowadzonego do Polski przez rodzinę Czartoryskich. Najprawdopodobniej Aleksander Orłowski pobierał także lekcje u Marcellego Bacciarellego, autora warszawskich wedut (pejzaży miejskich). Brał udział w insurekcji kościuszkowskiej. W późniejszych latach był związany z księciem Józefem Poniatowskim. Od 1802 przebywał w Petersburgu, gdzie objął funkcję nadwornego rysownika księcia Konstantego. Wstąpił w szeregi wolnomularzy i został członkiem Akademii Sztuk Pięknych. Jego wczesne prace upamiętniają wydarzenia insurekcji kościuszkowskiej, późniejsze przedstawiają typowe sceny z petersburskiego życia. Charakterystyczną grupę rysunków i obrazów stanowią prace o tematyce orientalnej, na których często pojawia się motyw egzotycznego jeźdźca.

Aleksander Orłowski w Wikipedii

Rodzaj: Rysunek

Brak opisu.

Gatunek: Scena rodzajowa

Brak opisu.

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie