Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 433 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

5981 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Autor: Frances Hodgson Burnett,
motyw: Katastrofa,
motyw: Śmierć,
epoka: Współczesność

  • Frances Hodgson Burnett X
  • Katastrofa X
  • Śmierć X

Autor: Frances Hodgson Burnett

Ur.
24 listopada 1849 w Manchesterze
Zm.
29 października 1924 w Nowym Jorku
Najważniejsze dzieła:
Mały lord (1886), Mała księżniczka (1888), Tajemniczy ogród (1909)

Angielska pisarka, autorka głównie utworów dla dzieci. Urodzona w Anglii, większą część życia spędziła w USA, dokąd przeniosła się w wieku lat 16, po śmierci ojca.
Zdobyła dużą popularność, o czym świadczą zarówno przygotowywane wkrótce po publikacji realizacje sceniczne jej utworów, jak i późniejsze adaptacje filmowe (m. in. Tajemniczy ogród z 1993 roku, reżyserowany przez Agnieszkę Holland). Dzieła pisarki często mają melancholijny charakter i poruszają tematy takie jak choroba, bieda czy śmierć.

Frances Hodgson Burnett w Wikipedii

Motyw: Katastrofa

Brak opisu.

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Epoka: Współczesność

Brak opisu.
Zamknij

* Ładowanie