Krzysztof Kamil Baczyński

Łowy

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Łowy

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Początek utworu

4. 1

5. 2

6. 3

7. 4

8. Przypisy

9. Wesprzyj Wolne Lektury

10. Strona redakcyjna

Łowy

Ballada

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

1

Już się świt wyroił

kolorem jagody.

Strzelec konie poił

u zielonej wody.

*

Trąbka srebrna, z trąbki potok.

Poszedł strzelec w sosen rzekę,

poniósł łuk z cięciwą złotą

na łowy dalekie,

na łowy.

Jeszcze za nim chustką wiała,

jeszcze włosów promień dała,

niby nić na dziwną drogę,

niby przypomnienia ogień

włos dała.

Jeszcze z ciała jej nie okrzepł,

snu jej pełny niby dzban,

jeszcze oczy świtem mokre

do gwiazd składał jak do ran,

do gwiazd bladych.

Trąbka srebrna, ciała łuk.

Tonął strzelec w złoty puch,

tonął w olchach i w dębinie,

pozostawił cień dziewczynie,

w domu cień zostawił.

*

Jakże będę z cieniem twoim

usta łączyć jak ze zdrojem:

ni on płomień, ni on duch,

ni on włosów twoich puch,

jeno[1] śpiew pajęczy.

*

Już się świt dopalił,

buchnął ognia słup.

Strzelec na oddali,

w domu cień jak duch.

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

2

Przędzie drogi nić

kołujący liść.

Jakże ścieżka płynie,

górą czy w głębinie?

Dzikich jabłek łopot

poświst ptaków tnie.

Modry ptaku, przynieś

pogłos o zwierzynie,

zarzuć tropu nić

na różowe kły.

Trąbka srebrna zwiedzie

sarny i niedźwiedzie,

zarzuć tylko nić.

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

3

Na polanie białe łanie

w tańcu niosły ciała strąk.

Jedna wiodła je błękitna,

jakby rzeźba wodnych rąk.

Tak cieniami niosły trzepot,

tak w nie słońce nikło blaskiem,

że stawały się jak cienie

drzewem, wodą, liściem, piaskiem.

A za nimi strzelec tropiąc

zgubił łuk,

nie wiązane cieniem stopy

kładł w kurzawę chmur.

Trwał szelestem, w taniec nikł,

zmieniał ciało w szklane sny,

zmieniał ręce w wiotkość leszczyn,

ni mu ptak spod stopy tryśnie,

ni mu gałąź nie zatrzeszczy,

kiedy wznosi modry lot

potrącając liści strop.

*

Znów się świt wyroił,

minął dzień i noc,

zbladły wodopoje

nad różową wsią.

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

4

Nie ma strzelca. Panna płacze.

Zanim minął mleczny dzień,

idzie panna modrym lasem,

płacząc niesie strzelca cień.

Na gałęziach promień biały

porozpalał jak płomyki

sierść wiewiórek — rudy mech.

Wiodły pannę w zagajniki,

wiodły pannę złotym dnem,

wiodły pannę nad jezioro,

gdzie czerwoną kryte korą

drzewa stały.

Nad jeziorem zła poświata,

leży strzelec w blasku biały,

a w jeziorze, w kręgach wód,

w kolorowym wieńcu nut

tańczą łanie, niosą taniec

w głąb.

«Wstań, kochany». Plotła wieniec

z białych rąk.

«Wstań, kochany». Z nóg mu zdjęła

zaplątany jak sznur trop.

«Wstań, kochany». Leży strzelec.

Płaczę panna i na ziemię

kładzie strzelca cień i klnie się:

«Jeśli cieniem nie uniesie,

jeśli zieleń nie odnowi,

jeśli bicze łez — niech w knieje

sama drzewem skamienieję.

Wtedy, kniejo, z nim mnie zamień

w jeden krwią porosły kamień,

zamień w drzewo».

Cień u stóp jak motyl drżał.

Zmilkła panna. Strzelec wstał,

zgarnął z powiek ciężkie niebo —

pułap snu.

Ze słonecznych witek promień

jeden wyciął — sczynił[2] łuk.

Wracał strzelec, przy nim panna,

przepłynęli bór do rana.

Już się świt dopalał,

rósł jak mleczny porost.

Trąbka srebrna, złoty łuk.

Utonęli w mleczny puch,

w oplot dłoni, w zachwyt ciał,

tylko cień u stóp im drżał

jak ptak zamyślenia.

26 luty 1942 r.

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]

2. sczynić (daw.) — zrobić. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:

Fundacja Wolne Lektury

KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.

Ten utwór jest w domenie publicznej.

Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.

Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-lowy

Tekst opracowany na podstawie: Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Maciej Rajski.

Publikację wsparli i wsparły: Katarzyna Walichnowska, Tomasz Kolinko, zby, sroczka, Piotr Skirski, animal, Jan Marcinkiewicz, Sławomir Czarnecki, Joanna Stępień, Alkina, Daga, Justyna Sławik, 10, Beata i Gabrysia Wcisło, Agnieszka Bielawska.

Okładka na podstawie: Luis Alejandro Bernal Romero http://aztlek.com , CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.