Adam Asnyk

Nad głębiami

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-3042-4

Nad głębiami

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

I

Zmiennego bytu falo ty ruchliwa!  

Co nas unosisz po wszechświata toni,  

Daremnie wzrok nasz zatem wszystkiem goni,  

Co pod powierzchnią twoją się ukrywa;  

Choć nam w błyskawic blasku się odsłoni 

Głąb niezmierzona, ciemna i straszliwa...  

Trudno nam dotrzeć spojrzeniami do niej 

Przez pianę zjawisk, co po wierzchu pływa.  

Próżno nad głębią schyleni, jej ciemnic 

Obraz chwytamy, gdyż ruchliwa fala,  

Zamiast odwiecznych istnienia tajemnic,  

Własną twarz naszą ukazuje zdala,  

I nasz widnokrąg cały się powleka 

Rzuconem w wszechświat odbiciem człowieka.  

II

Wieczne ciemności! bezdenne otchłanie!  

Co otaczacie tajemnicą życie,  

Próżno was ciągle pytamy: milczycie,  

Głuche na nasze skargi i wołanie.  

Próżna ciekawość! próżne serca bicie!  

Nikt odpowiedzi od was nie dostanie,  

Chyba nam echo odrzuci pytanie,  

Przywtórzy myśli, tkwiącej w piersiach skrycie.  

I nieraz biedni za prawdę bierzemy 

Ten głuchy oddźwięk własnej wyobraźni,  

Sądząc, że słyszym tajny głos natury,  

Lecz wszechświat stoi tak jak przedtem niemy,  

I otchłań póty milczeniem nas drażni,  

Póki nas w mrok swój nie wciągnie ponury.  

III

Łudząca Maja otworzy ci oczy,  

Migając widzeń różnobarwną tęczą,  

Splotami wrażeń zmysłowych otoczy 

I siecią złudzeń usidli pajęczą.  

Widzisz tłum zjawisk, co się wkoło tłoczy,  

Słyszysz melodye, co ci w uszach dźwięczą,  

I śnisz sen smutny, chwilami uroczy,  

W którym cię widma zagadkowe dręczą.  

Ścigając próżno przynęty zwodnicze,  

Co się wciąż z twojej usuwają dłoni,  

Pragniesz rozpoznać więzy tajemnicze 

I swej piastunki zakryte oblicze;  

Lecz ledwie rękę wyciągnąłeś do niej,  

Łudząca Maja oczy ci zasłoni.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

IV

Jak ptaki, kiedy odlatywać poczną,  

Bez przerwy ciągną w dal przestrzeni siną,  

I horyzontu granicę widoczną 

Raz przekroczywszy, gdzieś bez śladu giną...  

Tak pokolenia w nieskończoność mroczną 

Nieprzerwanemi łańcuchami płyną,  

Nie wiedząc nawet, skąd wyszły?... gdzie spoczną?... 

Ani nad jaką wznoszą się krainą?  

W chmurach i burzy, lub w blasku promieni,  

Podległe skrytych instynktów wskazówce,  

Lecą, badając wązki szlak przestrzeni,  

Który im znaczą poprzedników hufce,  

I tę przelotną grę świateł i cieni,  

Jaką w swej krótkiej zobaczą wędrówce.  

V

Gdy nas ciemności otaczają wszędzie,  

W swej zacieśnionej zatrzymując sieci,  

Wzrok nasz nie sięga za drogi krawędzie 

I nie pytamy: co za nią? jak dzieci.  

Lecz niech kto światło na drodze roznieci,  

To choć wzrok szerszy widnokrąg posiędzie,  

Dokoła miejsca, które blask oświeci,  

Otchłań ciemności jeszcze większą będzie.  

Wraz z blaskiem wiedzy zdobytej płomienia,  

W miarę jak widzeń krąg się rozprzestrzenia,  

Wciąż obszar mroków nieprzebytych rośnie...  

I to, co dostrzedz możemy, jest niczem,  

Przed tem nieznanem, skrytem, tajemniczem,  

Co nam mrok wieczny zasłania zazdrośnie.  

VI

Na falach swoich toczy słońc miliony 

Wieczny Ocean bez dna i wybrzeży,  

Którego nawet goniec uskrzydlony 

Przestrzeni, promień świetlany nie zmierzy;  

Ani fantazyi młodej polot świeży,  

Ani błysk myśli, na zwiady rzucony,  

Do krańców jego nigdzie nie dobieży 

I tajemniczej nie przedrze zasłony.  

Nieskończoności łańcuch wyciągnięty,  

Biegnąc przez mroczne przestrzeni odmęty,  

Wśród bezbrzeżnego znika nam ogromu,  

Niemocą myśli przedwcześnie ucięty.  

A z drugiej strony ginie pokryjomu 

Gdzieś w nieskończonej małości atomu.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

VII

Rzucone w przestrzeń złotych gwiazd kagańce,  

Te wirujących światów zbiorowiska,  

Skupione bytów chwilowych ogniska,  

Ten cały ogrom, za którego krańce 

Nie możem sięgnąć przygodni mieszkańce,  

Z nieskończoności toni bez nazwiska 

Wzniósł się podobny wirującej bańce,  

Która na fali tęczuje i pryska.  

Niesie go z sobą ta nieznana fala,  

Co poza bytem będąc, byt okala,  

I wszystko z łona swego wyprowadza,  

I nowe słońca w przestrzeniach zapala,  

Gdy nią poruszy kierująca władza,  

Co byt na głębiach nicestwa osadza.  

VIII

Noc, noc wieczysta, głuszą przedbytową 

Otacza kręgi drgające istnienia,  

Noc i pierwotny eter bez skupienia,  

Bez związku z światów fizyczną budową,  

Swą jednolitą nicość rozprzestrzenia,  

Z której dopiero falę światów nową,  

Wirami mgławic skłębionych pierścienia,  

W przyszłości twórcze wyprowadzi słowo.  

Noc, noc wieczysta! W jej bezwładnej czczości,  

Żaden istnienia odblask nie zagości;  

Nic się nie zmienia, nie drga, nie posuwa 

I nic nie mierzy tej pustej wieczności,  

Tylko Duch świata bezustannie czuwa 

I przyszłych istnień z siebie nić wysnuwa.  

IX

Nieśmiertelności nie poszukuj w próchnie,  

Albo w czynnikach, co się wnet rozprzęgną;  

Nieśmiertelnemi nie są kość i ścięgno,  

Ni żądz płomyki, które śmierć zadmuchnie.  

Te dumne myśli, co się w głowie lęgną,  

Pójdą na pastwę bladej przemian druchnie,  

Jeśli za zlepek znikomy nie sięgną,  

I osobistej sławy oddźwięk zgłuchnie.  

Wszystko, co świeci w ludzkich cacek kramie,  

Co przypadkowe, ułomne i liche,  

Co nosi zachceń osobistych znamię,  

Choć się przystraja w odrębności pychę,  

Wraz z swą skorupą w prochy się rozłamie,  

Na dno przepaści opadając ciche.  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

X

Tylko treść, która z całością się splata, 

To, czego żaden trąd nie upośledza, 

Czego nie dzieli egoizmu miedza 

Od wszystkich ogniw duchowych wszechświata; 

To, co chwilowy zakres swój wyprzedza, 

I z życiem przyszłych pokoleń się brata; 

Tylko ta wspólnych źródeł samowiedza, 

Co z gwiazd na gwiazdy wzlatuje skrzydlata, 

I wszędzie siebie znajduje świadomie, 

W minionych zmierzchach, w mgle przyszłych stuleci, 

W sercach współbraci i światów ogromie, 

I w każdym życiem drgającym atomie: 

Ta jedna z czasu wyplątana sieci, 

Nieśmiertelnością poza grób uleci. 

XI

Ileż to zgonów, i narodzin ile,  

W krótkim dni naszych przechodzim zakresie!  

Tłum nowych pędów wciąż do życia rwie się,  

Gdy to, co przedtem w pełnej kwitło sile,  

Spada jak liście obumarłe w lesie...  

Szybko mkną w przeszłość niepochwytne chwile,  

A każda cząstki oderwane niesie 

Z naszego wnętrza... i składa w mogile.  

Wciąż coś przybywa i coś nam ucieka;  

Myśli, uczucia rodzą się i giną;  

Każdy dzień stwarza świeży kształt człowieka,  

Który nad dawną wyrasta ruiną...  

I tylko pamięć wiąże w całość jedną 

Mgliste obrazy, co w przelocie bledną.  

XII

Wzniosłe dążenia, szlachetne pobudki,  

Rozpaczne walki, zgliszcza i cmentarze,  

Róże miłości, uczuć niezabudki,  

I ukochanych jasne przedtem twarze,  

We mgłach przeszłości nikną, jak sen krótki...  

A czas powoli w pamięci zamaże 

Najdroższe rysy i najcięższe smutki,  

I echa wspomnień zgłuszy w dziennym gwarze.  

Napróżno serce chce zatrzymać w głębi,  

Gdy szron jesienny kurczy je i ziębi,  

Wdzięczne obrazy błogości dziecięcej;  

Próżno chce wskrzeszać bieg minionej chwili,  

I tych, co z nami wspólnem życiem żyli:  

To, co już przeszło, nie powraca więcej!  

XIII

Przeszłość nie wraca, jak żywe zjawisko,  

W dawnej postaci, jednak nie umiera:  

Odmienia tylko miejsce, czas, nazwisko,  

I świeże kształty dla siebie przybiera.  

Zmarłych pokoleń idealna sfera 

W żywej ludzkości wieczne ma siedlisko,  

A grób proroka, mędrca, bohatera 

Jasnych żywotów staje się kołyską.  

Zawsze z tej samej życiodajnej strugi 

Czerpiemy napój, co pragnienie gasi;  

Żywi nas zasób pracy plemion długiej,  

Ich miłość, sława, istnienie nam krasi;  

A z naszych czynów i z naszej zasługi 

Korzystać będą znów następcy nasi.  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

XIV

Po wszystkie czasy, przez obszar daleki,  

Wiążą się istnień kolejne ogniwa;  

Fala pokoleń, wielkie ludów rzeki,  

Wszystko w ocean jeden wspólny spływa,  

Który zasila coraz dalsze wieki...  

Z rzeszą zniknionych ciągle rzesza żywa,  

Jako strumienie, mieszają swe ścieki 

I jedna drugą ze sobą porywa.  

Wszyscy są wspólną związani macierzą:  

Umarli, żywi, wielcy, czy też mali,  

Wrogowie, bracia, dalecy lub blizcy,  

Jedni od drugich nawzajem zależą,  

Odpowiadając, na wypadków fali,  

Każdy za wszystkich, za każdego wszyscy!  

XV

Na dzieci spada win ojcowskich brzemię, 

Lud pokutuje za grzechy zbrodniarza: 

Każde gwałcące sprawiedliwość plemię, 

Cierpień i nieszczęść ludzkości przysparza. 

Złe, jak zaraza, w lot obiega ziemię... 

A czy na sobie łachman ma nędzarza, 

Czy też w książęcym kroczy dyademie, 

Zatrutem tchnieniem cały świat zaraża. 

Wobec praw, światem rządzących wszechwładnie, 

Nikt ujść nie może złych wpływów przekleństwa; 

Każdemu w dziale część winy przypadnie 

Nawet za cudze zbrodnie i szaleństwa; 

Bo każdy nosi w duszy swojej na dnie 

Odpowiedzialność wspólną człowieczeństwa. 

XVI

Dzień, w którym jeden z grzesznych braci koła, 

Najświętsze prawa zdeptawszy niegodnie, 

Rozpali krwawą pożarów pochodnię, 

Widziadło mordów na ziemię przywoła 

I zaćmi światła narodów przewodnie, 

Dzień ten jest klęską dobrego anioła, 

I ludzkość cała, chyląc kornie czoła, 

Winna za syna pokutować zbrodnie; 

Winna obchodzić we łzach i żałobie 

Grzech, który nową klątwą ją obarczy 

I zwróci z drogi ku jaśniejszej dobie... 

Powinna szukać przeciw złemu tarczy, 

Poznaniem prawdy potęgując w sobie 

Miłość, co środków zbawienia dostarczy. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

XVII

Co złość zniweczy, co występek zburzy, 

To miłość z gruzów napowrót postawi. 

Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży, 

Gdzie ją spychają występni i krwawi, 

Czyn poświęcenia podniesie i zbawi. 

Myśl, która dobru powszechnemu służy, 

Wiedzie za sobą duchów zastęp duży, 

Jak łańcuch w niebo lecących żórawi. 

Cichych poświęceń nieustanna praca 

I serc szlachetnych dobroć promienista 

Grzesznej spuścizny przekleństwo odwraca, 

I coraz głębiej przenikając, czysta, 

Powszechny skarbiec duchowy wzbogaca, 

Z którego każdy czerpie i korzysta. 

XVIII

Tak złe, jak dobre wspólną jest zdobyczą: 

I ci, co czynem ewangelią głoszą, 

I ci, co ziemię zbrodniami pustoszą, 

Dzielą się plonem i spadek dziedziczą; 

I wszyscy następstw ciężary ponoszą, 

Wszyscy w dorobku ciężkim uczestniczą, 

Który napawa bólem lub rozkoszą 

Ludzkiego rodu duszę tajemniczą. 

Ten wzajemności twardy obowiązek, 

Zależność losów i wspólnictwo winy 

Z pnia odwiecznego wyrosłych gałązek, 

Utrwala wielki religijny związek, 

Łączący członków rozpierzchłej rodziny 

W Duchu, co wszystko ożywia jedyny! 

XIX

Dopiero w związku z wszechświata ogromem 

Człowiek granice istnienia rozszerza;  

Na mocy swego z naturą przymierza 

Już się nie czuje bezsilnym atomem,  

Tonącym w wnętrzu nicestwa łakomem;  

Lecz odzyskuje odwagę żołnierza,  

Co wie, że za nim stoi armia świeża,  

I że świat cały jest dla niego domem.  

Jako cząsteczka tej wielkiej potęgi,  

Co się rozciąga w nieskończoność wszędzie...  

Może ogarniać wszystkie widnokręgi,  

Odczuć się w światów niewstrzymanym pędzie,  

I na tle czasu wijącej się wstęgi 

Żyć w tem, co było, co jest i co będzie.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

XX

W nieprzerwalności zbiorowego bytu 

Duch współistnienia wieczystego świadom, 

Może z spokojem, z jasnego błękitu, 

Swego pochodu przyglądać się śladom: 

Cząstkowym zgonom, pozornym zagładom, 

Burzliwej fali ciemnemu korytu, 

Lecącym w otchłań stuleci kaskadom, 

Pomrokom nocy i jutrzenkom świtu. 

Jemu nie wydrze błogiego spokoju, 

Ziemskich męczarni małoduszna trwoga, 

Nie wprawi w rozpacz dziki zamęt boju, 

Ani dziejowej klęski noc złowroga; 

Gdyż mu widnieje pewna w przyszłość droga, 

Gdzie śmierć jest stopniem wyższego rozwoju. 

XXI

W coraz to wyższe przeradza się wzory 

Pył ożywiony, co w przestrzeni krąży; 

Ledwie się w cieniu śmiertelnym pogrąży, 

Wnet go z martwości świt rozbudzi skory. 

Śmierć, to ciągłego postępu chorąży! 

Który na nowe świat prowadzi tory, 

Wschodzącym kiełkom usuwa zapory 

I z rzeszą istot w nieskończoność dąży. 

Z jego opatrznej, choć surowej łaski 

Świat nie zastyga pod próchnem i pleśnią, 

Ale młodości wciąż przebrzmiewa pieśnią, 

I w coraz nowe przystraja się blaski, 

I coraz dalej mknąc na fali chyżej, 

Po stopniach przemian posuwa się wyżej. 

XXII

Naprzód i wyżej! przez ból i męczarnie, 

Przez ciemną otchłań, przez śmierci podwoje, 

Przez szereg istnień padających marnie, 

Lecą bez końca tłoczące się roje. 

Senne zarodki, tkwiące w swojem ziarnie, 

Głazy zakute w bezwładności zbroję, 

Czekają tęsknie na zbudzenie swoje, 

Gdy je dreszcz życia przejmie i ogarnie. 

Naprzód i wyżej! w gwiaździste ogromy, 

Prąd życia coraz przyśpieszonym ruchem, 

Porywa z głębi bezwiedne atomy... 

I w to, co było i martwem i głuchem, 

Rzuca blask myśli, sam siebie świadomy, 

Przenika światłem i wypełnia duchem. 

XXIII

Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole, 

Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły, 

I ten ich związek z dobrem świata ścisły, 

I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę, 

Wtedy swobodne masz do czynu pole: 

Opadło jarzmo, więzy twoje prysły, 

I jako czynnik chętny, niezawisły, 

W rozwoju świata grasz świadomą rolę. 

Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej szkodzie,  

Gwałcić istotne zadania człowiecze, 

Trudem Danaid wszelka twoja praca; 

Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie, 

Wyższa potęga przemocą cię wlecze 

I przeciw tobie czyny twoje zwraca. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

XXIV

Przez chwilę możesz ślepą być zaporą, 

Niszczącą siłą, jadowitym lekiem, 

Którym natura leczy ludzkość chorą, 

Tamą rzuconą przed strumieni ściekiem, 

Ażeby w wielkie rozlały jezioro, 

A którą zaraz, z jutrem niedalekiem, 

Wezbrane wody skruszą i zabiorą: 

Tylko już wolnym nie będziesz człowiekiem! 

Z wolności wieczne prawa cię wywłaszczą, 

A tych nie zwalczysz żadną ziemską władzą, 

Ni żądłem żmii, ni tygrysa paszczą, 

Choć tryumf zgubnym twym dążnościom dadzą, 

Z chwilą, gdy tajne cele przeprowadzą, 

Wraz z tobą dzieło twoje zaprzepaszczą! 

XXV

Jako cząsteczka wszechświata myśląca, 

Szukam w nim celu i o celu myślę, 

Bo ten się wiąże z mem pojęciem ściśle, 

Tak jak odczucie światła lub gorąca. 

Znam tylko bowiem jedną z form tysiąca 

Natury, w moim odbitej umyśle, 

Sądzę ją z tego, co mi sama przyśle 

I czem o władze mi dane potrąca. 

Natura twórcza, wieczna, bezcelowa, 

Nie da się zmieścić w naszych pojęć ramie, 

Więc wiecznym prawom, co w swem łonie chowa, 

I konieczności, co nas wszystkich łamie, 

Ludzkiej dążności narzucamy znamię, 

Na ludzki język tłómacząc jej słowa. 

XXVI

Pierwotną białość słonecznych promieni 

Ziemski widnokrąg rozszczepia i łamie 

Na chmurach, w tęczy różnobarwnej bramie, 

I fala światła inaczej się mieni 

W błękitach morza, w żywej łąk zieleni, 

W złocistych łanach i zórz krwawej plamie... 

I każdy z kwiatów innej barwy znamię 

W grze malowniczych odbija odcieni. 

Podobnie światło prawdy w ziemskiej sferze, 

Przez mgły spływając w tęcze się rozwionie, 

Gdy ludzkim duszom niesie blaski świeże: 

Każda z nich w siebie inne barwy chłonie, 

Każda za całość jednę cząstkę bierze: 

Tę, którą sama w swem odbija łonie. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

XXVII

Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce! 

Gdy wiatr jesienny zwiędłym liściem miota, 

Ostatnie kwiaty, ostatnie owoce, 

Strąca i grzebie pod całunem błota. 

Smutniejszy! koniec bezsilny żywota, 

Osamotnienie starości sieroce, 

I długie, ciemne, pełne cierpień noce, 

W których się ludzka rozprzęga istota. 

Lecz najsmutniejszy jest duchowy schyłek 

Zamierającej powoli epoki, 

Gdy w niwecz poszedł pokoleń wysiłek, 

Strawiwszy wszystkie żywotniejsze soki,  

A w spadku szereg błędów i pomyłek 

Na dni ostatnie rzuca cień głęboki! 

XXVIII

Ci, którzy jasność żegnają zniknioną 

Gdy burza całe zniweczyła żniwo, 

Nad spustoszoną rozpaczając niwą, 

Myślą, że wszystko ciemności pochłoną, 

Dalszych rozkwitów mrożąc siłę żywą. 

Tymczasem pod tą ciemności osłoną, 

Pod dobroczynną martwości pokrywą, 

Tysiącem kiełków drży już ziemi łono, 

Ręką natury rozrzuconych skrzętną. 

W spowiciu nocy, w zimowej zamieci, 

Bijące wewnątrz nie ustaje tętno. 

I życie w głębi walką wre namiętną, 

By się wydobyć, kiedy je oświeci 

Brzask nowych wiosen lub nowych stuleci. 

XXIX

Póki w narodzie myśl swobody żyje, 

Wola i godność i męstwo człowiecze, 

Póki sam w ręce nie odda się czyje 

I praw się swoich do życia nie zrzecze, 

To ani łańcuch, co mu ściska szyję, 

Ani utkwione w jego piersiach miecze, 

Ani go przemoc żadna nie zabije, 

I w noc dziejowej hańby nie zawlecze. 

Zginąć on może z własnej tylko ręki: 

Gdy nim owładnie rozpacz senna, głucha, 

Co mu spoczynek wskaże w grobie miękki, 

I to zwątpienie, co szepcze do ucha: 

Że jednem tylko lekarstwem na męki 

Jest dobrowolne samobójstwo ducha. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

XXX

Taką jak byłaś, nie wstaniesz z mogiły! 

Nie wrócisz na świat w dawnej swojej krasie; 

Musisz porzucić kształt przeszłości zgniły, 

Na którym teraz robactwo się pasie, 

Musisz zatracić nie jeden rys miły, 

I wdzięk w dawniejszym uwielbiany czasie... 

Lecz nową postać wziąć i nowe siły 

I nowych wieków oręż mieć w zapasie. 

Grób cię nie odda światu widmem bladem, 

Z mogilnej pleśni i zgnilizny plamą, 

Do wnętrza śmierci przesiąkniętą jadem... 

Lecz przystrojona w królewski dyadem, 

Musisz do życia wkroczyć życia bramą: 

Musisz być inną, choć będziesz tą samą! 

XXXI

Odkąd znów padło w proch twe czoło dumne, 

Na synów twoich dziwna zeszła trwoga; 

Ich wzrok bezmyślny widzi tylko trumnę, 

Na której wsparła się zwycięzcy noga. 

Oni nie wiedzą, że ty prochom dziatek 

Dziś posłuchanie dajesz tam u Boga, 

I śmią narzekać, o najlepsza z matek! 

Żeś porzuciła ich na pastwę wroga; 

Lecz ty wymową cichą, apostolską, 

Ucz ludy zginać przed tobą kolana, 

I bądź w błękitach tą harfą eolską, 

Po której wichry głoszą imię Pana. 

Jasnym sztandarem duchów bądź o Polsko! 

Póki nie wstaniesz z prochu nieskalana. 

XXXII

Nie myśl o szczęściu! nie myśl o miłości! 

Dla nas ten owoc nigdy nie dojrzewa: 

My rwiemy inny z przeklętego drzewa, 

Co daje wiedzę bytu i nicości. 

My znać nie możem uniesień młodości, 

Bo już w kolebce truciznę nam wlewa 

Widmo haniebnej i krwawej przyszłości, 

I do snu pieśni straszliwe nam śpiewa. 

Więc młodość nasza mija bezpowrotnie 

Jak błyskawica wśród bezpłodnej burzy, 

Serce się nasze wypali i znuży, 

I nic nie zdoła podnieść go istotnie, 

A gdy nie możem żyć i cierpieć dłużej... 

To na wygnaniu giniemy samotnie. 

XXXIII

Pośród narodów, wyście nędzarzami! 

Z dumą hidalgów nosicie łachmany, 

I odkrywacie światu swoje rany, 

Aby zarabiać na chleb krwią i łzami. 

Własną nikczemność znacie dobrze sami, 

Więc się chowacie w pamiątek kurhany, 

I gdy kto skargę podniesie stroskany, 

Wołacie: że on świętość grobu plami. 

Trzeba mieć litość nad wami, nędzarze, 

Trzeba wam życzyć o biedni, ułomni! 

Żebyście ciche zalegli cmentarze, 

I z tego świata zeszli bezpotomni; 

Śmierć wam tę jedną nadzieję ukaże: 

Że o was Polska i przyszłość zapomni! 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-nad-glebiami/

Tekst opracowany na podstawie: Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: Dzieje piosenki - Portret Adama Asnyka, Malczewski, Jacek (1854-1929), domena publiczna

ISBN-978-83-288-3042-4

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.