Darek Foks

Wiersz dłuższy

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wiersz dłuższy

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Początek utworu

4. Kopniak w dupę dla Maćka Chełmickiego

5. Wesprzyj Wolne Lektury

6. Strona redakcyjna

Wiersz dłuższy

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Kopniak w dupę dla Maćka Chełmickiego

szczerze mówiąc kopniaki w dupę dla wszystkich dokoła

James Joyce, z listu do brata, 7 grudnia 1906

W 1984 roku, kiedy Marcin Świetlicki

odbywał zasadniczą służbę wojskową

[co zaowocowało m. in. Laurką z eszelonu, Słupskiem 84

i Baczyńskim], z pobliskiej biblioteki

wyniosłem Eseje Alberta Camusa,

drugie polskie wydanie, solidne wydanie

w czarnej okładce [trudno wyobrazić sobie

inny kolor] i, naciągnąwszy na siebie czarny sweter

przystąpiłem do ostatecznej rozprawy ze światem.

Podobno przekład ocenzurowano,

ale nigdy nie chciało mi się ustalić,

czy to prawda. Jak zwykle, zostawiłem sprawę

w połowie. Brak broni etc. [wystarczyło zdjąć gacie

i rozewrzeć pośladki, żeby znalazła się broń].

Głupio by było, gdyby któryś z ludzi Boga

położył ciepłą dłoń na moim ramieniu i rzekł:

„Wracaj, chłopie, bo rozwaliłeś sobie łeb

przez jakiegoś ciemniaka. Poczekaj parę lat,

albo naucz się francuskiego, to pogadamy”.

Pozostałoby mi słowo „poczekam”. I prawie

sto niebezpiecznych szczebli. Czy po to

nie wchodziłem, żeby teraz wysłuchiwać

opowieści o egzemplarzu kolejnego wydania,

który towarzyszył ci w pierwszych ostatnich chwilach?

Przecież ty nie lubisz wchodzić po drabinie,

a co dopiero z niej schodzić. Popatrz,

nawet porządnie nie skleili. Nie rycz,

kupię ci nową. Pełno tego w księgarniach.

Kupię i oddam do introligatora. Później

udam się do łapiducha i zapytam,

czy to możliwe, żeby te prochy działały

tak długo, bo wkurza mnie twoje:

„Jesteś podobny do Tadeusza Borowskiego,

kiedy się golisz”. Kiedy się golę, jestem

uzbrojony. Kiedy się golę, mówię

jak Reagan i Wałęsa w jednym [nic dziwnego,

że jestem uzbrojony]. Kiedy się golę, nie jestem

podobny do Tadeusza Borowskiego. Kiedy się golę,

do złudzenia przypominam faceta, który

nie dostanie kawy, jeśli się nie ogoli.

Znam kilku, którzy się nie golą, a są

podobni do mnie. Zwą ich brodaczami.

W 1986 roku, kiedy Marcin Świetlicki

odbywał zasadniczą służbę wojskową,

spotkałem Krzysztofa Jaworskiego [siedział

za mną i uczył się angielskiej składni].

Łamaną polszczyzną zapytałem o przeszłość.

Odpowiedział: „Owszem, zdjąłem gacie

i rozwarłem pośladki, ale nikt mi nic

nie wkładał. I nie dostałem broni”.

Przerwano nam. Za oknem przeszła Matka Rzeczywistość

w białym fartuchu narzuconym na mundur.

Ciągnęła za sobą krótkowłosego mężczyznę,

zaciskającego zęby na jej łydce.

Był to Wojciech Młynarski, idol mojego taty.

W 2066 roku, kiedy jak zwykle powiesz:

„Byłeś podobny do Tadeusza Borowskiego,

kiedy się goliłeś”, a japoński służący,

podarowany nam przez znajomego pułkownika,

powita mnie już swoim: „Dzień dobry panu,

panie Tołstoj”, wypiję twoją doskonałą kawę,

podciągnę wyżej obsikaną piżamę, odwołam

ważne spotkanie z Dostojewskim [służący

z tego samego źródła] i pójdziemy do ogrodu

odkopać brzytwę, którą za chwilę tam zakopię.

1993

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:

Fundacja Wolne Lektury

KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.

Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.

Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/foks-wiersze-o-fryzjerach-wiersz-dluzszy-cykl

Tekst opracowany na podstawie: Foks Darek, Wiersze o fryzjerach, Multico, Lublin 1994

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: Benjamin Horn@Flickr, CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.