Tadeusz Miciński

Witeź Włast

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Witeź Włast

Wśród nocy głuchej zagrał dzwon,  

nikt nie wie skąd przychodzi on —  

kościół zamknięty, proboszcz w śnie —  

a cóż tam w mroku leci — mknie?  

pogrzeb? lecz co te mary konne 

znaczą — i jęki — i śpiewy studzwonne?  

Zawrzyjmy drzwi i okna chat —  

będzie to dżuma albo grad,  

ale upiory gonią w las —  

sznur niewidzialny wlecze nas —  

i my za nimi — połą kryjąc 

twarz — idziemy nawpół żyjąc.  

Przez wądół leśny, grzęzaw ług,  

gdzie się nie wrzynał nigdy pług,  

przez bór, gdzie szumi skrzydłem strach,  

jak dusze błędne idziem w snach.  

Stare zamczysko, drzewiej gród,  

ponoć olbrzymów był tu lud —  

czepia się mszały z głazem głaz —  

płomień wybuchnął i zgasł.  

O czem że gęślarz gra?  

w ciemnościach zejdzie Bóg —  

i w kim nie żywie skra —  

ten się obali z nóg.  

O, widzim otchłań już —  

stoi w łachmanach król —  

i krwią napełnia kruż —  

może to lek? a może ból?  

Na tronie Dziewa śni,  

chochliki w wieńcach róż —  

jak w one idziem dni 

do Chrystusowych zórz.  

Obudźcie, Panie, ją —  

obudźcie z onych mar,  

w których się dusze rwą,  

gdy je skamieni czar.  

I podchodzim mrący do zmarłej,  

i całujem gnijącą tę dłoń —  

sine wargi się bólem rozwarły,  

a robaki żłobią jej skroń.  

Odór — stęchlizna —  

na sercu blizna —  

żali morderce? że w pokutnych 

giezłach — do cieniów pielgrzymujem smutnych?  

Czemu na czole mym krew?  

a czemu w oczach Twych srom?  

a czemu łamie się śpiew —  

to w hymn, to w jęk — to w grom?  

Hej, hej! ze smoczych gniazd 

wypełza czarny gad —  

w koronie siedem gwiazd,  

kwitnący wokół sad.  

Dębowe grube pnie 

żelazną łuską gnie,  

płomieniem krwawym lśni —  

krótkie są człeka dni —  

serce zamiera nam —  

u śmierci stoim bram;  

w sercu się mroczy grób,  

węża jesteśmy łup.  

Nijak zmarznięte krzewiny 

ścięte szronem —  

prężą się lwie drużyny 

przed zaskronem.  

On jeden zwolna paszczę 

zwraca wkrąg —  

i toczy nas, jak praszczę,  

w mgliwie łąk.  

I grają nam, jak skrzypki,  

zielska pól —  

wije się przy nas hybki 

czarny ból.  

Aż tam gdzie w bagnach okno —  

bez dna toń —  

i gdzie rosiczki mokną,  

łamiąc dłoń —  

topią się i nurzają 

duchów ćmy —  

skrzypeczki śpiewne grają:  

tęskne — śmy!  

A duch w koronie gędzi 

niemą pieśń —  

i szlocha na krawędzi,  

patrząc w pleśń.  

I zepchnął go tam dłonią 

Witeź Włast,  

odziany złotą bronią 

z klętych gwiazd.  

I przeciw smoku dumnie 

zagrał w dzwon —  

a młoda pani w trumnie 

krwawi szron.  

A cały srebrem tkany 

śpiżów król —  

jak słońce — gdy tumany 

kurzy z ról —  

tak on roztęczył smoka 

aż do chmur —  

a noc szafirooka 

schodzi z gór.  

I tam na nieba morzu 

skrzy się gad,  

a my — jak na przestworzu 

bujny kwiat.  

A pieśń ogniami błyska —  

wichrem wiar —  

jakby przez uroczyska 

wionął żar.  

Orły! niechaj wam ukażą szlaki w błękitach —  

w lesie tur, w stepie sumaki —  

a potoki na granitach,  

a w morzu wiry Malsztromu —  

a w chmurach — śpiew gromu.  

Na poboju legło sto tysięcy 

młodzianów —  

każdy jęk — każda rana więcej 

mówi, niż mądrość brahmanów,  

bo umierał wszechświat w każdem łonie,  

a bóg — słońce szydziło na tronie.  

Oto wyschły w posusze las dębów —  

zapalę —  

i tryśnie z ożywionych zrębów 

ognia zachwyt, a nie żale —  

kto się dotknie mego mroku —  

wzleci jak Perkun w obłoku.  

Ja nie będę wam grał pieśni smutnej,  

o Cienie!  

lecz dam tryumf dumny i okrutny,  

co zawali błękitów sklepienie 

i zdruzgoce —  

waszych bogów tęskniących bezmoce.  

I powiodę was w kraj zórz polarnych 

z dźwiękiem rogów —  

i zakrwawię u kamieni ofiarnych —  

i przekuję was ludzi — w półbogów —  

dziką pieśnią serca wam zachwycę —  

a do ręki dam grom — i orlicę.  

Ognie! niechaj was wśród mroków rozżarzą,  

Ocean! niech was wichrami napoi —  

jak archanioł z łańcuchem w gwiazd zbroi 

zejdźmy się z Bogiem twarz z twarzą.  

I cały ogromny lud —  

jak w burzy lecący śnieg —  

rwał się na szczyty gór —  

w siedmio — płomieniu gwiazd.  

Pamięci rycerskiej Sewera.  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-witez-wlast/

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: In the wheat fields., Jonathan Combe@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.