Bianka Rolando

Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślona

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślona¹

Przekreślam się na początku i linie przecinają mnie 

Przekreślam wszystko, nie wybieram jasnej czystości 

liter jasnych między rytmiką nad linią, tylko je ścinam 

na wieczną pamiątkę nieczytelności i nieważności 

Linie jak wykres kłamstwa — prawdy przekreślają mnie 

Zagrzebana w błocie, uduszona plwocinami, laudacjami 

do fałszywych proroków ze słoniny, ze złota, drewna 

namaszczanych bez odpowiednich procedur i pieśni 

olejami zbeszczeszczanymi i gestami udawania, grają 

dla mnie, bawią mnie w moim ogrodzie odrzuconym 

Oto Jestem, nie dla ciebie boże, teraz nie szukaj mnie 

Oto jestem, zagrzebana głęboko w sobie niegotowa 

niechętna na konfrontację z tym, co jest litościwy zbyt 

Przecinam wyrzuty sumienia, żale zasmarkane 

Skomlę, przeczuwając rozstrzygnięcie i pochód śmierci 

Ja pies jej, syty-żyr, obwieszczam swym gardłem piekło 

potępienie wieczne dla wielu czarnoustnych wśród nas 

Znam wszelkie prawdy nieobjawione i apokryficzne  

Historie cynicznie wymyślam, paląc papierosy z liści 

z drzew prawdy, okolicznych jemu złączonych korzeniami 

Nieobrzezana jestem i zresztą już za późno, za późno 

na te ceremonie poświęcenia przerośniętego, nienowego 

Jak pisać o piekle, co jest bardziej niż cokolwiek we mnie 

Redzie je schować i je ukarać za to, że ciągle jest tutaj? 

Nic nie zgniecie nas na czyśćcowy proszek sprzedawany 

w porcjach, w torebkach plastikowych za 30 srebrnych 

skrytych przed rodziną i znajomymi z najbliższej parafii 

Wymyślam sobie swoje bóstwo bałwochwalcze ciągle 

Ja na szczycie Mont Blanc czy górze gówna wie czego 

Jednak wysoko stoję objawiona sobie, promieniuję 

Wywyższam się ponad horyzonty, gwiazdy gniotę 

Wszystko gniotę mymi pozłacanymi nogami i ogonami 

te kruche, niewiadome byty liche, proste, dobre 

przekreślam je, by przekreślić ostatecznie siebie też 

Milionami skreśleń stapiam wszystko dookoła mnie 

Niech świat wraz ze mną cierni i zdechnie w ukryciu 

Długie me szaty, brzęczące, zaprojektowane dla tyranii 

zżerającej wszystko, nawet siebie z głodu ciągłego 

Odrzuć mnie i skreśl, teraz jest dobry moment na to 

Spróbuj rozcieńczyć mój grzech wbrew mej woli, wolę 

jak jego kształt zamieszkujący we mnie poszerza się 

Niech więc linie przekreślające mnie będą tłuste i łakome 

Szpetne pieśni szepczę, odrzucając inne w nad nad miarach 

Niewłaściwe pieśni na niedziele pańskie, na święta kościelne 

Skreślaj mnie, skreślaj, a ja i tak będę trwała pod spodem 

na znak przeciwko miłosnym piosenkom, modlitwom 

nawet za cenę mojego pomnika, co zostanie strącony 

bo sezon skończył się na mój charakter bóstwa i na imię 

Pokreślone mam rysy twarzy, lecz nie jestem twą maryjką 

choć czarną, najczarniejszą wśród wszystkich kobiet 

Na dachach świata siedzę, niszczę pieśni święte 

Obcinając im głowy, ręce, łamię śpiewających 

Przekreślam wszystko, nie ucieknie mi żadne słowo 

Zatrzymam ich słodkie poloty kontekstu i zniweczę 

Przekujcie aureole święte, co mogły kiedyś być na mnie 

te, które w moim rozmiarze, przekujcie na naszyjniki 

dla mnie na wernisaże i spotkania autorskie w piekle 

na które już teraz wszystkich serdecznie zapraszam 

Przekreśl mnie teraz, proszę, i uczyń nieczytelną 

niech me słowa pisane w zmęczeniu i uniesieniu 

zostaną precyzyjnie zmazane na wieki przewlekle 

Powołani do skreśleń i potępień, wystąpcie teraz 

Niezmierzona czerń tablicy, po której kredą mażę 

znaki ochronne, znaki ucieczki, ukrycia gdzieś tu 

niewielu się uchroniło przedostatnią litością 

Są tacy, którym się to udało i skreślili się z listy 

Na liście nieobecności teraz tak bardzo są obecni 

w niwecz się nie obracają, nie zapominają się 

Najmniejsze skupienie wszystkiego złego 

Zatykam swe usta w pieśni przekreślone 

pieśni skurczliwości do środka własnego 

ściśnięcia i zmiażdżenia doszczętnego 

Patrz, jak się boję, wkładam tyle do buzi\ 

Nie rozczytasz mnie w myleniu się moim 

pokusa pozostaje, to przebicie dla oczu 

będzie przedzierać się do czytelności mozolnie\ 

Czarne wersy nadciągają w szyku osobliwym 

Boję się tego, jak zakradają się armią na mnie 

Przekreślam te judaszowe pianie wyleniałych 

Zagęszczam się w swych bluźnierstwach mocniej 

wykrzykiwanych w dorner kebabach o świcie 

w kierunku wschodzących zewsząd księżyców 

stękających z każdą minutą przedzierania się 

przez ciemność oczu skulonych i zawiedzionych 

Lubię śpiewać te pieśni odrzucone przez siebie 

nieudane, skazane na to, by się kotłowały w byciu 

nieważne, zbite w kartki, zmięte do środka truchleją 

Czemu więc tak potrząsasz biodrami w moim kierunku 

marcepanowy wrogu w przeczeniach wykrywany 

czemu? 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Pieśń przekreślona — w druku cała strona przekreślona jest skośną kreską. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-pierwsza-piesn-przekreslona

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.