Bianka Rolando

Pieśń dwudziesta szósta. Set Seta

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń dwudziesta szósta. Set Seta

Zagrzmijcie w trąby odwrócone, zostałem ukoronowany 

Gronostaje łaszą się, kłaniają się zgruchotanymi ciałkami 

Tak się powinno władcy cześć oddawać, skłonami 

Zasłaniając twarze przed mym obliczem Najwyższego 

Chorągwie szykujcie, flagi ze wstęgami, twórzcie pochody 

śpiewając hymny ku fortunie, która mą fikcyjną nałożnicą 

Rogi obfitości wypełnione słowami, udają one owoce 

Grajcie, śpiewajcie piosenki przymuszone siłą i złotem 

siłą i złotem wygięte ich słowa, melodie, modlitwy głośne 

Z pochodzenia jestem Set, z rodu wielkich generałów 

Ojciec spoglądał na moje ślinienie się astmatyczne ze wzgardą 

Od dziecka byłem przygotowany do bycia kimś niezwykłym 

służyłem w wojsku, tam zabijałem, pojedynczo, proszę 

Nauczyłem się manipulować gęstwiną pokrak w kombinezonach 

już wtedy byłem oszustem błogosławionym, wywyższanym 

Set kradł im dusze, sprzedawał taniej, niż kupił na giełdach 

Rysowały się już utopie podpiwniczone jeszcze uczuciami 

lecz z czasem te podziemia wilgotne zostały zasypane pyłem 

Przyszła wojna, jej postać, suknia w najsilniejsze wzory 

Wyciąga się do mnie, prowokuje mnie pod sklepem z alkoholem 

Oszołomiony jej hałasem mianowałem się Głównym Konstruktorem 

Zacząłem wydawać pierwsze rozkazy i niszczyć swych wrogów 

we wnętrzności ich ingerując, implikując im nowe funkcje 

dla nich mój jad wcierany, by być nieuchwytnym w walce, śliskim 

Rozdawany przeze mnie chleb z ziarnami nabojów, z musli 

Wielkie szkoły przyuczające przedszkolaków do walki wręcz 

Ich czarne usta od zjadanego atramentu straszyły się wzajemnie 

Przepływała przeze mnie świadomość władzy, przyszłe królowanie 

Zacząłem zszywać sobie nowe płaszcze, nowe miecze wykuwać 

Zostałem wrysowany do atlasu dzikich zwierząt występujących 

Litość — gangreną zdrowia kolosów i nowych olbrzymów 

Straszyłem grupy płochliwe pochowane w norach przede mną 

Wydawałem rozkazy zabójstw mych przeciwników i przyjaciół 

rozkazy zabójstw w ilościach hurtowych, nie detalicznych 

Uniform skrywał wielkie tajemnice, wygniecione i spocone 

tatuowałem się mapami, których nikt nie potrafił rozczytać 

Przygodne kochanki ginęły przerażone widokiem mych planów 

daty, miejsca na przegubach, ostateczne rozwiązania pod ręką 

Pornograficzne zespolenie i pozycje wykorzystywania śmierci 

nie nazywajmy tego nawet tańcem, to ja prowadzę ją na parkiet 

Przeciwnicy znikali podczas wycieczek szkolnych w lasach 

Set we mnie wzrastał, coraz silniejszy prężył się dniami, nocami 

Zmieniało się moje oblicze na coraz surowsze, kamienne w dotyku 

Taki był ze mnie nowoczesny faraon, wielki złodziej w nocy śniący 

Dokumenty zawierały coraz dłuższe listy do rozstrzelania 

ich podpisywanie, charakter pisma, ciężar ostatniej pieczęci 

Nacisk mej dłoni na papier czerpany ze skóry i włosów z kwiatami 

Armia coraz głodniejsza, bardziej wściekła podbijała dalekie krainy 

Pochody na moją cześć wydłużały się, wzbogacane były w pieśni 

W usta wpływały miody pozyskiwane z uzurpacji pszczelarzy 

Złoto sklejało mi palce i lutowało me dziury w słabych zębach 

Pszenny brzuch pęczniał i coraz bardziej gniewny byłem 

Z wielką zapalczywością paliłem świątynie dawnych bóstw 

Ołtarze ich roztrzaskiwałem, ciąłem w bloki kamienne dla Seta 

Gdzież są one milczące i zamyślone, niech zejdą i toczą spór 

Niech schodzą z krzyżów, niech z komór gazowych się uwalniają 

Niech wybiegają w panice z kolorowych glorii, co je otaczają 

Zostawcie swe hula-hoopy mieniące się tęczami, bijcie się ze mną 

Statuy wasze przerabiałem na swoje pomniki zalewane kwiatami 

kadzidłami różnymi ubłagiwany jestem, jestem tym złotym cielcem 

z fałszywymi wymionami, mleka nie wydadzą ni bogactwa nikomu 

Mój wzrok pada właśnie na ciebie, czy czujesz jego szorstką surowość? 

Padaj na kolana podcięte przeze mnie, wołaj, wołaj do nowego boga 

Set obwieszcza swe imię, które jest już złą nowiną nazywane 

na wszystkich odrzwiach, na wszystkich powypisywane 

Wielkie strategie gniecenia ludzkich ciał wobec innych 

Wybrałem sobie dobrze wroga nazwałem go, dla nich 

Nie potrafiłem i nie chciałem z nikim się dzielić władzą 

Jabłka władzy zachłannie jadłem, nie pozostawiając nic 

Nawet ogryzek nie został z niewidocznym mym zgryzem 

po którym można się zorientować, że jestem ludzki i zły 

Pęczniały me złowrogie usta zapalczywe, cyniczne 

Oni słuchali i gotowali się, by zanieść innym śmierć 

Śmierć przysyłana, jeszcze tego samego dnia ją dostaniesz 

nie musisz się niecierpliwić, na pewno ją dostaniesz od nich 

Otaczałem się wokół dziećmi, można je ścinać bukietami 

z ich ściętych łodyg ambrozja, nektar bez dodatku cukru 

otoczony szczelnie, wyciągałem swe dłonie do nich 

głaskałem po jasnych głowach i karciłem za brak dyscypliny 

pouczałem ich właściwie, opowiadając przypowieści o sile 

Me podium liczyło tysiące pilastrów zawiniętych w sobie 

Tylko ja wygrażający niebu i skarżący je za zbyt jasne noce 

za zbyt trzeźwe poranki po bitwach 

Nad małymi, skarłowaciałymi pochodami widnieję rozciągnięty 

Ochraniała mnie gwardia milczących, mroźnych morszczuków 

która często się zjadała wzajemnie, zachowując dynamikę nocy 

Wielokrotnie próbowano mnie zabić eksplozjami komet 

Pewna trajektoria meteorytu zawarła się we mnie, zahaczając 

Przejeżdżałem swym wozem, gdy wpadliśmy w zasadzkę 

Widziałem twarz młodego chłopca celującego, zdenerwowanego 

ledwo utrzymywał karabin, rozdawany za darmo na pochodach 

Strzelił mi w twarz zupełnie amatorsko, celując za 10 punktów 

Rozerwało się me oblicze niepoświęcone, krwawe relikwie 

Żołnierze zastrzelili go szybko, próbowali ratować wodza 

tamować mą krew, która uwolniona z użylnienia kipiała 

Umierałem może pięć minut, skuwany mój wizerunek 

tłuczony mój pomnik, moja statua 700-metrowa zniszczona 

tak można zabić boga ze złotą twarzą Seta na polnej drodze 

Ukryłem tętniące ranami oblicze w tkaninach, dłoniach 

Odchodziłem od swojego ciała jakoś tak daleko, niespokojnie 

Usłyszałem ryk, przyrost wielki mej drobnej figurki 

Lustrzane drzwi do piekła zwabiły mnie swym odbiciem 

Czerwone dywany witały Seta, w tle słyszałem ich głosy 

kłaniające się nisko, uznające mą zwierzchność nad nimi  

Jednak gdy bramy się zamknęły, zrozumiałem ich odwrócenie 

łowiły mnie z dna i pożerały moje resztki, śpiewając hucznie  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-szosta-set-seta

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.