Bianka Rolando

Pieśń czterdziesta. Końce końców

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń czterdziesta. Końce końców

Chodźcie do mnie wilki szaleńczo szare 

nakarmię was pomyjami po ucztach trzech 

Wpychajcie w swe pustki wielkie kęsy 

ja będę was głaskać, korzystając z nieuwagi 

Na koniec zawsze jest najwięcej jedzenia 

na mych obrusach tak wiele pozostaje 

Przyjdźcie do tej, co ciągle się rozdrapuje 

Rozdrapuje swe zrastające się usta do śpiewu 

z nieśmiałości zrastające się, z lęku, z pychy 

Oto przechodziłam między podwojami tajnymi 

twarz może przez to bardziej blada i wysuszona 

Teraz unikam swych odbić w szkłach dekoracyjnych 

w ich połamanych ornamentach widzę potępienie 

Oblubieniec za górami i lasami brzozowymi 

a ja palę papierosy, stojąc znów na trzech nogach 

Stoję w oknie nad brzegiem morza, wypatrując powrotu 

Wszystkie trzy nogi już mi drętwieją przez me pozowanie 

Ciężarna jestem wobec pieśni pęczniejących w przełyku 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez lasy? 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez siebie? 

W pojedynku pojedynczo ciągle jesteśmy zagubieni 

między kopytami porzucamy się na chwilę, na momenty 

Świadoma relacji barwnych i praw kontrastów jestem 

ciągle rozstrzygana, rozstrzygająca się w wielobarwności 

Przebiegając przez przebieralnie mnogie, w pędzie pochwycę 

w pędzie pochwycę werdykty w kopertach, skradnę je 

W najświętsze wedrę się, ukradnę te werdykty potępienia 

Mój śliniak już cały mokry od opowieści uciekających 

Pogubiłam me wdzięczne diademy, dostojne dodatki 

całą biżuterię wyjściową na błądzenia ślepe 

Czyż nie jestem piękniejsza, bo potłuczona i naga? 

Wytańczę sobie kształt grobu 

będę w nim mogła się pomieścić z mymi zapasami 

ze zbiorami słów i obrazów zupełnie bezcennych 

Nie kładź więc na moje oczy monet dla przewoźnika 

dla tego niewidocznego taksówkarza z czarnym uśmiechem 

Chomikowe policzki napełnię pieśniami, będę je jeść 

gdy chlebak pozostanie pusty i bidony wystygną 

Wtedy złożę z nich kadzidło, złoto, mirrę dla przestrzeni 

dla przestrzeni pytających, zostających w wolnym oddechu 

Teraz szukam swego podobieństwa znów, lecz trzy echa słyszę 

milkną z wolna dźwięki wysokie, niskie 

wyskakują jeszcze przede mnie, bym sobie laurki sama sprawiła 

Laury pachnące na wieczną pamiątkę śmierci moich potakujących 

Potakujące śmierci zgadzające się na datę i godzinę zgonu 

Ja, Lacrimosa wątła, wychodzę więc z mroku głębokiego 

może jakaś barwa wychyli mój kształt z czerni i zabierze mnie 

w kolejne długie historie, ciągle wijące się fraktalami, winem 

Pomyśl, jakże przedziwne są smaki tych koncentratów 

koncentratów z niemotyli z pierwszego, z drugiego tłoczenia 

które wylewają się, burzą, rozwalają wszelkie pojemniki 

do przechowywania naczynia rozwalone na trzy części 

Rozwalają się porcelany z dożywotnimi gwarancjami trwałości 

Jakże to wszystko niepraktyczne i najpiękniej niedokładne 

lepienie z niebytów piętrzących się, przy bytach rozrzucanych 

Kimże jestem teraz, gdy siedzę na kanapie, spijając ostatnie nuty 

kokosowym starcem, karuzelą made in Purgatorium malowaną? 

Może jestem w brunatnym wbiciu ciast ciągle się przypalających? 

Segregując odpady do trzech koszyków, ciągle przymrużam oczy 

Mrużę je, by być sędziną zaprawdę sprawiedliwą i litościwą 

Jakże niepurpurowe są me szaty, lekka biel łasi się do mnie 

Wszystko znów zabiorę do siebie, zlepię grzbiet zbioru pieśni 

Musi być on tłusty, chroniący przed wiecznością uczulającą 

mało ciągle na jej temat w miarę szczegółowych przewodników 

Nikt nie wskaże nam odpowiednich linii autobusowych, nazw ulic 

Nie przeczytamy na miękkich okładkach, jakie są ich przywitania 

jak należy mówić i jakie gesty wykonać, nie obrażając ich? 

Nieśmiało spoglądam, wychylam się na palcach, chcąc dojrzeć więcej 

bujam się w mej niepewności, pewności dalszych panoram 

bujam się w sobie, balansując, przekornie wychylając się na boki 

bujam się, wyśpiewując pieśni poranne, zlepione jeszcze z nocą 

Wtedy me oblicze znów się rozjaśni, znów rozpoznam kształty 

które umiem dobrze nazywać po polsku i włosku i je rysować 

Potrafię je jeszcze narysować swym spojrzeniem, więdnącym 

Rebusy przywrócą swą rozpoznawalną treść schowaną 

Roślinność na parapetach systematycznie odżyje 

całkowicie zdziwiona mą pamięcią i troską nagłą 

W głębokich tłach scenografii będę jednak dostrzegać te niebyty 

wycofają się, ustępując temu imiennemu, foremnemu 

Ruszę na zamorskie wycieczki przepełniona ekwipunkiem 

Zatęsknię do brzegów oddalonych i pójdę na plażę się skremować 

Chłodne rozmycie opłucze mnie i pochwyci mnie dla siebie 

Teraz rozrzucam wam kropki na końce jak confetti czarne 

Cieszmy się więc, posypujmy nimi na zakończenie piekła 

tam tkwią wszystkie zakończenia, same końce właśnie tam 

spalone ich lonty, kruszące się ciągle na obrusach odświętnych 

płaczliwy wosk zaświadcza o ich winie i wysokim płomieniu 

nie pozwoli im na jakąkolwiek restaurację dawnych pomników 

Znów zęby się pokrywają zniszczeniem wyśpiewanym 

Trudny jest ten śpiew odepchnięty, kłócący się ze sobą jednocześnie 

śpiewać już nie chcę tak straszliwego udręczenia wypluwanego 

Zamykam piec nastawiany na temperaturę ciał ich własnych 

Odchodzę, łapiąc swój oddech znów w naturalną rytmikę 

Zamorskie krainy wabią mnie swymi smakami nieznanymi 

Powinnam się więc pożegnać ze wszystkim słowami znajomego 

Arriverderci, brunatni z chwilowymi przebarwieniami ku Bogu 

Kazalnicę mą żelazną ominęłam z daleka, nie wznosząc głosu ponad 

gdyż moja brunatność oczywista, zęby połamane na pieśniach 

co je licznie przed wami wywlekałam, ich kwiecistości zawiłe 

Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się dopiero 

Znów rozgorzeje bitwa na śmierć, na życie, o światłocienie 

bitwa o przynależność do zbiorów, określających się wciąż na nowo 

Układy współrzędnych z osiami, z ościami, on znów będzie zerem 

Podmywa stopy, jasność gruntu i uzębienia spłukuje 

Przedostaje się tajemnie przez przerwy między wyrazami 

aby podczas nieuwagi głaskać mój biało-czarny grzbiet. 

Nadchodź więc i zakończ mnie, zakończ mnie sobą 

wyznacz mi wielość nowych początków, na końcu.  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-konce-koncow

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.