Bianka Rolando

Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa o śmierci Ricarda

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa o śmierci Ricarda

Nie jest łatwo nosić brzemię zachrypniętego głosu 

Czy mam stanąć tak jak ty, domalować sobie twoje rysy 

bardziej przekonująco zagrać twoją rolę ducha? 

Niech więc będę twoim głośnikiem, twoją tubą głuchą 

będę tłumaczem twojego milczenia, tak jak kiedyś 

Teraz będę cię tłumaczyć, jeśli pozwolisz jeszcze raz 

Byłeś wiecznie rozmazywany przez swojego ojca 

który jednym ruchem przekreślił ciebie, twój łupież 

przydługie ręce, chude nogi, zmrużone oczy 

Nikomu się nie chciało rozczytywać niechlujnych słów 

znaczenia ich ulegały destrukcji, coraz większej korozji 

język stawał się dla ciebie coraz bardziej bezużyteczny 

W końcu zamilkłeś, postanowiłeś to sobie na zawsze 

Twój głos stawał się coraz smutniejszy i gorzki niewybaczalnie 

Coraz więcej byłeś podziurawiony przez ostrza strzykawek 

ten właśnie las piniowy sprawił, że stałeś się durszlakiem 

dlatego wszystko przepływało, nie czując żadnych oporów 

W miejskim szalecie leżałeś i umierałeś, dosyć to zabawne 

na pewno melodramatyczne, sentymentalne tak zdychać 

za ostatnie pieniądze ukradzione z torebki 

uszytej z wężowej skóry 

Widziałeś kolorowe ściany, przenikałeś przez nie 

dzięki dziurawej chemii, przenikałeś przez meblościanki 

Byłeś tą nieważną literą alfabetu, tą ostatnią, tą zbędną 

dla porządku słów, dla języka, konstrukcji ze sklejki 

Leżałeś, opalając się w pełnym lśnieniu lampki łazienkowej 

opierając swoją przyciężką głowę na śmierdzącym sraczu 

Dworcowałeś przez wiele tygodni, więc cuchnąłeś 

swoją obsikaną fizjologią, śliną ściekającą z ust jak jad 

Byłeś taki zmęczony paradą wenecką tych głosów 

we śnie twoje serce, niepewne kolejnych uderzeń 

przestało ci wreszcie służyć cicho w środku, zmarło 

Opadłeś upozowany na posadzkę, kierując swe oczy 

na sztuczne oświetlenie, ono zdawało się gasnąć 

Posadzka, na której leżałeś, była mozaiką szczególną 

przedstawiającą historię zbawienia w wersji light 

w wersji dla korzystających z miejskiej łazienki 

Postacie wszystkie szczerzą białe, amerykańskie zęby 

Ich kolor komponuje się z kolorem umywalek 

gdzie szatan to uśmiechnięty kolega z klasy 

z nosa wyjada dziwne rzeczy, poci się ze strachu 

swąd jego lęku przed nauczycielem czuć wszędzie 

Chrystus to gwiazda kina popularnego we Włoszech 

na którego polują lafiryndy i rzesze dziennikarzy 

chcą robić sobie zdjęcie z nim w tle, z autografem 

mieć kolejne, niezbite świadectwo jego istnienia 

zbadane przez chemików ustalających daty powstania 

pocieszyć wszystkich ateistów, że to fałszerstwo 

kolejny zuchwały triumf nauki nad wierzeniami 

Murzynów, dzieci, starców drżących, sikających w ławkach 

oświetlając sztucznym oświetleniem nieprzenikniony mrok 

za pomocą wszelkich nam dostępnych zdobyczy techniki 

Pozostaną im tylko te białe zęby szczerzące się 

z hasłem dbaj o swój promienny uśmiech pośmiertny 

Taka mozaika popularnonaukowa w miejskim szalecie 

na którą nie mogłeś już patrzeć, na niej umierałeś  

Poczułeś wtedy ryk trzeźwego chłodu, wymagania 

Usłyszałeś, że jesteś niedostateczny z plusem 

złowiony za pomocą niedurszlaka 

został ci włożony do niekieszeni rebus 

rebus do wypowiedzenia 

Ty sam nie mogłeś wypowiedzieć jego rozwiązania 

nie miałeś tego daru języka, za karę i bezszelestność 

Mogła to tylko twoja siostra, skryta w milczeniu 

Musiałeś ją prosić w sposób niezrozumiały o pomoc 

Echo po ciele jeszcze raz odbiło się w sennej rzeczywistości 

tak stałeś w przepoconym podkoszulku, ucząc się mówić 

od początku, krztusząc się, deformując wszystko śmiesznie 

wymówić słowo między znaczeniami, literować je 

to słowo jest dmuchanym kołem z PCV 

kołem ratunkowym, rzuconym, wypychającym cię 

Tylko jedno słowo, które nie istnieje z powodu wad 

wymowy, seplenienia wszystkich języków, dialektów 

Analiza zbawicielska każdej sekundy twojego życia 

twój każdy spłowiały włos został zbawiony z osobna 

Zbawiony jest także ten cyniczny w twoim przypadku napis 

na wypranej i przebarwionej od innych podkoszulce 

żeby Paradise Tours dobrze się kojarzyły z niebem 

Zachęcić wycieczki szkolne do odwiedzenia tych okolic 

które są ciągle niedocenione, mało reklamowane w TV 

Zbawienie miłosierne dryfuje niczym meduza w wodzie 

możesz go nie zauważyć, choć mieni się, odbijając ciebie 

Jego galaretowatą strukturę trudno uchwycić w wodzie 

Uczyni cię miłosiernym, uczyni wszystko na nowo 

Uczyni cię ostatnim plażowiczem przed przypływem 

Oto teraz dziury po kornikach zostały zaimpregnowane 

będziesz teraz mógł wyglądać jak stary, stylowy antyk 

Handlarze będą się zabijać o ciebie, jeden już umarł  

Niech więc nastanie już twoje milczenie i niech tylko ciche 

świsty wiatru w tobie jeszcze pozostawią jakiś pogłos  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-druga-blu-spiewa-o-smierci-ricarda

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.