Zygmunt Krasiński

Psalm wiary

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Psalm wiary

A odpowiadając, Jezus rzekł im: Błądzicie nie będąc świadomi pisma ani mocy Bożej. 

Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić będą, ale będą jako aniołowie Boży w niebie. 

A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga, mówiącego: 

Jam jest Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków, i Bóg Jakubów. Bóg nie jest ci Bogiem umarłych, ale żywych. 

Św. Mateusz, rozdz. XXII, 29–32¹

Pierwszy człowiek z ziemi ziemski, wtóry człowiek sam Pan z nieba. 

Jaki jest ten ziemski, tacy też i ziemscy, a jaki jest niebieski, tacy też będą niebiescy. 

Św. Paweł, List pierwszy do Koryntian, rozdz. XV, 47–48²

Dusza i ciało to tylko dwa skrzydła, 

Którymi Czasu i Przestrzeni sidła 

Duch mój rozcina w postępowym locie! 

Gdy się zużyją przez chwil i prób krocie, 

Odpadać muszą — lecz on nie umiera — 

Choć to się śmiercią nazywa u ludzi! 

On zwiędłe zrzuca, a świeże przybiera  

I w nie otulon, znów na jaw się budzi!  

A to się zowie: narodzin godzina! 

I Duch mój, wziąwszy skrzydła niezmęczone, 

Nimi znów leci — lecz już w wyższą stronę! 

Tak coraz wyżej ku Panu się wspina, 

Ciała i dusze własne poza sobą 

Sypie, jak liście zżółkłe i strząśnięte, 

Wciąga do siebie siły im odjęte — 

On sam wciąż żyje, ich zgonów żałobą!  

Za nim — przeszłości zmierzchające tonie! 

Przed nim — rozwarte wszechbezmiarów błonie! 

Przed nim świat wszystek — Czas, Przestrzeń bez końca, 

Piętra z dróg mlecznych i dni z lat tysiąca; 

A dalej, wyżej, nad niemi, za niemi  

— Ten, co jest wszystkim i wszystko obleka, 

Duch twórczy gwiazdy, anioła, człowieka, 

Cel a początek i nieba, i ziemi; 

Ten, który zawsze i wyżej, i daléj, 

Niedoścignięty, nad wszystko się pali: 

Spokój — a jednak razem siła tchnąca — 

Blask najwyższego duchów Ducha-Słońca! 

K’niemu wciąż dążę — zrazu tam iść muszę 

Przez piekła trudu — przez czysce zasługi —  

Aż zacznę wdziewać i ciała, i dusze 

Bardziej promienne — i wstąpię w świat drugi! 

W świat, co od wieków zwan okręgiem nieba — 

I w nim letargów mi już nie potrzeba 

Ani przebudzeń z grobu, by iść wyżej! 

Tam żywot wieczny — żywot nieustanny — 

Grób i kolebka, konieczne, są niżej, 

Na tych planetach, gdzie świt Ducha ranny, 

Gdzie człowiek Boga niemowlęciem jeszcze 

I kwili tylko przeczucia swe wieszcze — 

Lecz dla aniołów śmierci nigdzie nie ma! 

Przeszłość i przyszłość ostrymi oczyma 

Widzą i znają — dla nich przemienienie 

To jedna chwila — to dalsze natchnienie! 

Jak my na ziemi w godzinę zachwytu 

Nikłą pieśń z serca czerpiem — tak tam oni 

Kształt rzeczywisty czerpią z fal wszechbytu, 

Szaty przemienne czerpią z życia toni, 

I coraz dalej ku Panu — ku górze 

Lecą w królewskiej ciał i dusz purpurze! 

Wkoło niebieskich coraz więcej darów, 

Grzmiących dźwięczności i światła pożarów; 

Mnożą się mleczne pierścienie i pręgi, 

Coraz to szersze lazurowe kraje  

— Przestrzeń pełniejszą potęg się wydaje — 

— Czas coraz bardziej się przeteraźniejsza — 

A jednak przyszłość, co od końca dzieli, 

W nieskończoności swej nigdy nie mniejsza. — 

Bo Pan wszystkiego jest wszystkim na wieki; 

Choć coraz bliższy, On równie daleki! 

Jego to, Jego, żądają Anieli! 

Żądza bez miary, co chwila rosnąca, 

Miłość bez granic — to życie bez końca! —  

On ogniw wszechstworzenia wiązanym łańcuchem, 

On Bytem, Myślą, Życiem — Ojcem, Synem, Duchem! 

On jak Myśl w świecie mieszka i jak Byt wieczysty, 

Lecz za świata krańcami On jest osobisty — 

On Duchem świętym, jednym, który wie sam siebie, 

Rozlał się po wszej ziemi, a został na niebie! 

A my wszyscy i wszędzie Jegośmy obrazem, 

I wstępując stopniami w coraz wyższe włości, 

Żyć musim nieśmiertelnie, z nim żyć musim razem, 

Zrodzeni z Jego łona, żyć w Jego wieczności! 

I jako On nas stworzył, tak my tworzyć dalej 

I z wewnętrza nas samych wyprowadzać światy, 

By prząść Mu, jak nam uprządł, wiadomości szaty. 

O ile możem, biedni, w anielskiej pokorze, 

To, coś Ty nam dał z łaski — oddawać Ci, Boże, 

A nigdy nie móc, nigdy nic Ci oddać, Panie, 

I tak żyć w Tobie wiecznie przez wieczne kochanie!  

*

Lecz szkołą Duchów są Ludzkości dzieje — 

Drogą do niebios planety koleje! 

Na nim to, na nim pójdą zasłużeni  

— A wszyscy razem — do innych przestrzeni, 

Gdy Syn Twój, sędzia, zmartwychwstałych książę, 

Losy tej ziemi w dzień sądu rozwiąże 

I z nich anielstwo ludziom wypromieni! 

A do dnia tego wiodące tu wschody 

To w łasce Twojej poczęte narody! — 

Garść im powołań sypnąłeś z wysoka — 

W każdym z nich żyje myśl jakaś głęboka, 

Co z piersi Twoich zesłanym jest tchnieniem 

I narodowi odtąd — przeznaczeniem! 

A są wybrane jedne przed innemi 

By o Twą piękność walczyły na ziemi  

I krzyż lat wielu wlokąc krwawym śladem, 

Były śród świata — anielskim przykładem, 

Aż nie wywalczą straszną walką w grobie 

Wyższego w ludziach pojęcia o Tobie, 

Więcej miłości i więcej braterstwa 

W zamian za tkwiący w piersiach nóż morderstwa! 

Takim jest naród Twój polski, o Boże! 

Kto cząstką jego — niech wie się Twej woli 

Cząstką na ziemi — i choć go świat boli 

Tak, że aż wątpić o nadziei może, 

Niech w tym cierpieniu wytrwa niesłychanem, 

Boć on, zaprawdę, w Twoim Duchu³ chrzczony,  

Boć on, zaprawdę, Twym ziemskim kapłanem; 

Jeśli się cierniów nie wstydzi korony, 

Jeśli pojmuje, że kochasz bezmiernie 

Synów tych, których koronujesz w ciernie, 

Bo cierń w krwi maczan⁴ — to kwiat wiecznotrwały — 

I nim odmładzasz świat ludzkości cały! — 

*

Chrystus wciąż w tobie mieszka, o Ludzkości! 

W twych piersiach żyje, w twoich losach gości, 

Krwią twą — krew Jego i ciałem twym — ciało! 

Stanie się tobie⁵, co Jemu się stało! 

On wcielił w siebie wszystkie twe koleje, 

On ci objawił wszystkie twe nadzieje. 

Skądeś⁶ zrodzona? — Z przeczystej dziewicy, 

Bo z myśli Bożej w Boże podobieństwo! — 

Ku czemu idziesz? — Ku Ojca stolicy. — 

Przez co przejść musisz? — Przez trud i męczeństwo! 

A kiedy Chrystus nad Taboru⁷ szczytem 

Już się otacza wieczności przedświtem, 

Czy ty nie widzisz, co ten znak ci wróży? 

Nim los twój ziemski w pełni się dokona, 

I ty, Ludzkości, będziesz przemieniona! 

Zostawisz w dole, u stóp ciemnych wzgórzy, 

Wszystko, co zwodzi, i wszystko, co boli: 

Zostawisz w dole szataństwo niewoli, 

Zostawisz w dole kłamstwa opętanie, 

Zostawisz w dole tajemnic zawiłość — 

A weźmiesz z sobą duchowe poznanie 

I serca wieczną, nieskończoną miłość! 

I z tymi dwoma świętymi potęgi, 

Jak Chrystus, w światła wzbijesz się okręgi! 

Z czoła się twego grzech wszelki twój zetrze; 

Jak pióra lekkie będą twe ramiona! 

Ręce pokładniesz na białe powietrze 

I w nim się ważyć będziesz — spowietrzniona! — 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. A odpowiadając, Jezus rzekł im (...) — we współczesnym tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia: „Jezus im odpowiedział: «Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bożej. Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie. A co do zmartwychwstania umarłych, nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach: Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych». A tłumy, słysząc to, zdumiewały się nad Jego nauką” Mt 22, 29–33. [przypis edytorski]

2. Pierwszy człowiek z ziemi ziemski (...) — we współczesnym tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia: „Pierwszy człowiek z ziemi — ziemski, drugi Człowiek — z nieba. Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy” 1 Kor 15, 47–48. [przypis edytorski]

3. w Twoim Duchu — w oprac. P. Hertza: w Twego ducha chrzczony. [przypis edytorski]

4. maczan — skrócona farma od: maczany; umoczony. [przypis edytorski]

5. tobie — w oprac. P. Hertza: stanie się tobą. [przypis edytorski]

6. skądeś — skrócona forma od: skąd jesteś. [przypis edytorski]

7. Tabor — góra (562 m n.p.m.) w płn. Izraelu, 17 km na zach. od Jeziora Genezaret, na której według trzech ewangelii biblijnych dokonało się przemienienie Chrystusa, ujawnienie jego boskości. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasinski-poezje-psalmy-przyszlosci-psalm-wiary/

Tekst opracowany na podstawie: Zygmunt Krasiński, Poezje Zygmunta Krasińskiego, Biblioteka pisarze polskich, t. 3, Lipsk 1873.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Uniwersytecką w Toruniu z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Biblioteki.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Polonia (reprodukcja obrazu, pocztówka barwna, Wydawnictwo Salonu Malarzy Polskich w Krakowie), Jan Styka, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.