Spis treści

    1. Kobieta demoniczna: 1
    2. Marzenie: 1
    3. Miłość: 1
    4. Nadzieja: 1
    5. Słońce: 1

    pisownia łączna / rozdzielna: napróżno > na próżno; zgóry > z góry; napamięć > na pamięć

    Fagus[1]Słońce powstanie znowu…tłum. Stefan Napierski

    1

    Nadzieja…Słońce powstanie znowu, i źrenica chora

    Chce wierzyć, że nie będzie to słońce czekane:

    Odmłodzona straszliwie, zbyt znana aurora,

    Której się nie spodziewam, której czekam jeszcze,

    5

    Ta, co miłością karmi piersi głuchych ranę!

    Na próżno: wiem; okropna pewność mnie pożera,

    Szlochy, zdumienie, żądze, wszystko jest stracone

    Po ostatnie zwątpienie: wiem. Ach, wiem to z góry,

    Z jakiego punktu tryśnie piórem ruch wichury,

    10

    Co jutrznię wyprowadzi na kręgi zielone.

    Miłość, Kobieta demonicznaWiem. Znam każdy szczegół tego widowiska,

    Znam chwilę najdokładniej, gdy legnę w ekstazie,

    Jak znam krzyki, którymi warga twoja pryska

    Pod pieszczotą mej dłoni, o, bóstwa obrazie,

    15

    Miłowana, naczynie pijaństwa, urody,

    Której wszystkie pęknięcia znam na pamięć, młody!

    — O, ty, słońce odmienne, cóż wiesz! — Głupia pycho,

    Mądrości, o, sumienia żalu, żywa żmijo:

    Zamilknij! Pragnę oto głód nakarmić licho,

    20

    By go oszukać sercem; wybladły, bez wiary,

    Naiwnością bezbronną kształtuję koszmary,

    Buduję rusztowania fikcji niedorzecznej,

    Lecz rozumnej: na szczycie trwam, błogi i sprzeczny.

    MarzenieNiech źrenice rozszerzę, odemknę powieki!

    25

    SłońceBiedne dziecię! Wydąłem mózg mój, jak pęcherze,

    Oglądam go miłośnie, jak balon daleki:

    Śliczną kulę na niebie! I przez chwilę wierzę,

    Że to cały jest wszechświat, odmłodzony, nowy!

    Zasklepiam się w nim (oto rojenia) i pęka

    30

    Wszystko i zmywa głupio swą plugawą falą

    Mą wielką duszę, która wraca i przyklęka,

    Woń rozpoznając wody, zakutej w okowy.

    Światło, światło niebiańskie, jak twe blaski palą!…

    Przypisy

    [1]

    Fagus, własc. Georges Faillet (1872–1933) — fr. poeta, symbolista. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…