Spis treści

    1. Błoto: 1
    2. Cnota: 1
    3. Historia: 1
    4. Kondycja ludzka: 1
    5. Krew: 1
    6. Książka: 1
    7. Maska: 1
    8. Miasto: 1
    9. Modlitwa: 1
    10. Obraz świata: 1
    11. Pieniądz: 1 2
    12. Przekleństwo: 1
    13. Rozpacz: 1
    14. Upadek: 1

    Cyprian Kamil NorwidLarwa[1]

    1

    Kondycja ludzka, Miasto, Obraz świata, UpadekNa śliskim bruku w Londynie,

    W mgle, podksiężycowej, białéj[2],

    MaskaNiejedna postać cię minie,

    Lecz ty ją wspomnisz, struchlały.

    5

    Czoło ma w cierniu? czy w brudzie? —

    Rozeznać tego nie można;

    Błoto, Cnota, Książka, Modlitwa, PrzekleństwoPoszepty z Niebem o cudzie

    W wargach… czy? piana bezbożna!…

    Rzekłbyś, że to Biblii księga

    10

    Zataczająca się w błocie,

    Po którą nikt już nie sięga,

    Iż nie czas myśleć o cnocie!…

    Pieniądz, RozpaczRozpacz i pieniądz — dwa słowa —

    Łyskają bielmem jej źrenic.

    15

    Skąd idzie?… sobie to chowa.

    Gdzie idzie?… zapewne, gdzie nic!

    Historia, Krew, PieniądzTakiej-to podobna jędzy

    Ludzkość, co płacze dziś i drwi;

    — Jak historia?… wie tylko: „krwi!…”

    20

    Jak społeczność?… tylko: „pieniędzy!…”

    Przypisy

    [1]

    larwa (łac.) — w wierzeniach staroż. Rzymian larwy (zw. też lemures) były to duchy przodków, ale uznawanych za złe duchy, rodzaj upiorów, dusze zmarłych skażonych za życia zbrodnią i krwią; w związku z tym co roku 13 maja dokonywano obrzędu wypędzania ich z domu; w czasach Norwida popularnie też nazywano larwą maskę. [przypis edytorski]

    [2]

    białéj — daw. forma fleksyjna z tzw. é pochylonym, w wymowie zbliżonym do y. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…