Spis treści

    1. Ciało: 1
    2. Kłamstwo: 1
    3. Kobieta: 1 2
    4. Kondycja ludzka: 1
    5. Los: 1
    6. Łzy: 1
    7. Maska: 1
    8. Pozory: 1
    9. Rozpacz: 1
    10. Uroda: 1

    Charles BaudelaireKwiaty złaMaskatłum. Antoni Lange

    (Posąg alegoryczny w guście Odrodzenia)

    Do Ernesta Christophe'a[1], rzeźbiarza.

    1

    Spójrzmy na to przecudne arcydzieło włoskie!

    Kobieta, Ciało, UrodaW muskularnego ciała falowaniu równym

    Rozkwita Wdzięk i Siła — te dwie siostry boskie —

    Ta kobieta z marmuru jest dziełem cudownym!

    5

    Tak potężne i wiotkie są ciała jej zgięcia,

    Że mogłaby na łożu królować wspaniałym

    I być istną rozkoszą biskupa lub księcia!

    Pozory, Maska, KłamstwoSpójrz na te słodkie usta z lubieżnie zuchwałym

    Uśmiechem, gdzie się próżność zda łączyć z ekstazą!

    10

    Spójrz na to oko chytre — pół drwiące — pół smętne —

    Na tę twarz delikatną, osłoniętą gazą,

    Twarz, co, zda się, z tryumfem mówi te namiętne

    Słowa: Rozkosz mię wzywa, a miłość mię wieńczy!

    Istotę, co ma taki majestat nad czołem,

    15

    Spójrz, jakim miękkim czarem ta słodycz jej wdzięczy!

    Zbliżmy się — stańmy z boku — otoczmy ją kołem!

    O bluźnierstwo! O sztuko fatalnej osnowy!

    Postać, którą tak boża upiękniła łaska,

    U góry się zakończa jak potwór dwugłowy.

    20

    Ach, spójrz, wszak to zasłona tylko — tylko maska —

    Ta twarz, co wargi w uśmiech czarowny ubiera;

    A tam — spójrz — pomarszczona w upiorowe znamię —

    Oto głowa istotna — oto twarz jej szczera —

    Tyłem zwrócona do tej twarzy, która kłamie!

    25

    Kobieta, Łzy, Rozpacz, Kondycja ludzkaBiedna, piękna istoto! Te wspaniałe zdroje

    Tych łez — do mojej duszy płyną skołatanej;

    Twoje kłamstwo upaja mnie, a serce moje

    U źródeł twej Boleści — leczy swoje rany.

    — Lecz czemuż ona płacze? Piękność doskonała,

    30

    U której stóp ród ludzki ległby zwyciężony…

    Jakiż ból gryzie wnętrze jej białego ciała?

    — Ona płacze, że żyła. Zrozumiej, szalony!

    I płacze, że żyć będzie. LosAle płacz ją dusi

    Najgoręcej (aż z płaczu drży od stóp do głowy)

    35

    Przeto, że jeszcze jutro musi żyć. Żyć musi

    Jutro — pojutrze — wiecznie. Los nasz jednakowy.

    Przypisy

    [1]

    Christophe, Ernest (1827–1892) — fr. rzeźbiarz, przyjaciel Baudelaire'a; autor wystawionego w 1859 alegorycznego gipsowego posągu Komedia ludzka, przedstawiającego kobietę z maską; po ukazaniu się wiersza Baudelaire'a rzeźbiarz nadał jej marmurowej wersji, wystawionej w 1876, tytuł Maska. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…