Spis treści

    1. Kobieta: 1
    2. Piękno: 1

    Charles BaudelaireKwiaty złaIdeałtłum. Antoni Lange

    1

    Kobieta, PięknoNie, nigdy tych piękności winietkowych roje,

    Wytwory schorowanej, wynędzniałej ery,

    Z nóżkami do ciżemek, z twarzą bladej cery —

    Nie zadowolą serca takiego jak moje.

    5

    Niech Gavarni[1], ten malarz istot z chorym ciałem,

    Weźmie swoich suchotnic szczebiotliwe stada!

    Nie dla mnie z tego grona żadna róża blada,

    Żadna się z mym nie zrówna krwawym ideałem.

    Otchłani mego serca ciebie trzeba, ciebie,

    10

    Lady Makbet, kobieto z potęgą zbrodniczą,

    Śnie Eschyla[2] — zrodzony na północnej glebie!

    Lub ciebie, Nox[3], o córo Michała-Anioła,

    Co śpisz w milczeniu świętym — z twarzą tajemniczą,

    Kutą rylcem genialnym u tytanów czoła!

    Przypisy

    [1]

    Gavarni, Paul, właśc. Hippolite-Guillaume-Sulpice Chevalier (1804–1866) — fr. malarz i grafik doby romantyzmu. [przypis edytorski]

    [2]

    Eschyl — Ajschylos z Eleusis (525–456 p.n.e.), jeden z najwybitniejszych tragików greckich; twórca m.in. trylogii tragicznej Oresteja, w której ważną rolę grają postacie srogich bogiń zemsty, Erynii (Eumenid). [przypis edytorski]

    [3]

    Nox (łac. nox, nocis: noc) — częściej: Nyks w mit. gr. bogini nocy; córka Chaosu, miała dzieci ze swoim bratem, Erebem (bóg ciemności podziemnej): Hemerę (boginię dnia), Nemezis (boginię przeznaczenia, uosobienie gniewu bogów), Etera (uosobienie materii pierwotnej oraz bóg najwyższego kręgu niebios) i Charona (przewoźnik dusz zmarłych przez Styks); zaś z Tartarem (bóg otchłani podziemnych) synów: Tanatosa (Śmierć) i Hypnosa (Sen); ponadto bez udziału pierwiastka męskiego zrodziła m.in.: Eris (boginię niezgody), Mojry (prządki ludzkiego życia) i Erynie (boginie zemsty); przedstawiano ją zwykle jako uskrzydloną kobietę w ciemnej szacie, często z zasłoniętą twarzą, na rydwanie, w otoczeniu gwiazd. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…