Spis treści

    1. Los: 1
    2. Pamięć: 1
    3. Rozstanie: 1
    4. Wiatr: 1

    Wincenty KorotyńskiCzem chata bogata, tem radaW imionniku[1]

    1

    Zwarzon[2] uczuć na rozkwicie[3],

    Niesion wiatrem z lubej strony,

    Ciepłym sercem przygarniony,

    Tu poczułem znikłe życie.

    5

    Och! poznała pierś zakrzepła,

    Jaka władza wszechmogąca

    Wiosennego spojrzeń słońca

    I świętego słówek ciepła.

    Znów uczucie się zieleni,

    10

    Już zawiązka mu rozkwita;

    Jak na wiosnę kiełek żyta,

    Gdy skosztuje jej promieni.

    Znów jedwabne tkę[4] nadzieje,

    Światło, ciepło we mnie gości;

    15

    W szczęście swoje i ludzkości

    Dawna wiara promienieje.

    Błogoż myśli rozmarzonéj

    Wciąż różanych słuchać tonów,

    Czuć uściski milijonów,

    20

    Choćby cierpieć za miliony!

    Jednym sercem, jednym tchnieniem,

    Jedną myślą — światów rzesza…

    Na cóż „w drogę!” tu się mięsza,

    Jak sycząca nuta z pieniem[5]?

    25

    „W drogę! w drogę” na pogrzebie

    Tak zatętni trumny wieko

    Żyję tutaj — już daleko,

    Ni dla świata, ni dla siebie.

    Rozstanie„W drogę!” kraniec dni wesela; —

    30

    Cóż ci oddam za gościnę?

    Dobro moje tu jedyne:

    Serce, głowa — marzyciela.

    Wiatr, LosOch! nie sposób — marę złotą

    Snuć wiek wieków, jako chce się!..

    35

    Wiatr mnie przyniósł — niechże niesie;

    Gdzie? i po co? — mniejsza o to!…

    Wolne ręce nieść w kajdany,

    Mocny Boże! na co? za co?

    Niema rady — skacz pajaco[6]:

    40

    Trzeba chleba i sukmany.

    Choćbym marnie zginął w tłumie,

    Nie przeklinaj mnie ni doli:

    Wszak rozumiesz mię do woli,

    A przebacza, kto rozumie.

    45

    Gdy mnie w drogę losy wiodą,

    Daj choć kilka dobrych słówek;

    Niech mi będą wśród wędrówek

    I posiłkiem, i ochłodą.

    Niech pamięta pierś śpiewacza,

    50

    Niechaj powie przed wszystkiémi:

    Że jest dusza na tej ziemi,

    Co rozumie i przebacza.

    PamięćGdzie mnie kolwiek los pomieści,

    Będę wzdychał za tą stroną,

    55

    Gdzie mnie sercem przygarniono,

    Gdziem osłodę miał w boleści.

    Przypisy

    [1]

    imionnik — odmiana pamiętnika, zeszycik do wpisywania aforyzmów i wierszy okolicznościowych. [przypis edytorski]

    [2]

    zwarzyć — (o przymrozku) doprowadzić do zwiędnięcia rośliny. [przypis edytorski]

    [3]

    uczuć na rozkwicie — w momencie rozkwitu uczuć (inwersja). [przypis edytorski]

    [4]

    tkę — dziś popr. forma 1. os.lp: tkam. [przypis edytorski]

    [5]

    pienie (daw.) — pieśń. [przypis edytorski]

    [6]

    pajaco — dziś popr. forma W.lp: pajacu. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…