1. Modlitwa: 1
  2. Ofiara: 1
  3. Pokuta: 1
  4. Wiara: 1

Uwspółcześniono

- pisownię joty: Syon — Syjon; objata — obiata; miljony — miliony;

- fleksję — końcówki form przymiotnikowych w narzędniku r.n.: gwiaździstem — gwiaździstym.

Maria KonopnickaTekst do mszy śpiewanej[1]

Introit[2]

1

Do Boga mego, jak do żywej wody,

Spragniony biegnę w czas błogiej pogody,

Do Boga mego i do Zbawiciela,

Co młodość moją duchem uwesela.

5

Do Boga mego, do Jego ołtarzy,

Jak gołębica, dusza się ma waży.

Od rzesz nieświętych jedyna mi droga

Do mego Boga!

Kyrie[3]

PokutaKyrie elejson[4] — zmiłuj się, o Panie!

10

Chryste elejson — winy nasze zmaż!

Wejrzyj na ludu Twego pokajanie,

Pokaż mu dawne swoje zmiłowanie,

Ojcowską ku nam racz obrócić twarz…

Kyrie elejson — winy nasze zmaż!

15

Gloria[5]

Niech śpiewa Syjon[6]! Niech brzmi ziemia cała

Odgłosem hymnów i radosnych lir!

O, chwała, Bogu na niebiosach chwała!

A zbożnym ludom pokój tu i mir!

20

O, wstań, Łazarzu, z swojego barłogu,

Wznieś w górę czoło, zrzuć śmiertelny kir!

O, chwała, chwała na niebiosach Bogu!

A zbożnym ludom pokój tu i mir!

Graduale[7]

Na padół smutków i boleści

25

Swe żywe Słowo zesłał Pan,

I zstąpił zwiastun dobrej wieści

I zakon[8] został ludom dan!

O Chryste! Niechaj zdrój żywota

30

Ze słowa Twego spłynie nam!

A kiedy burza się rozmiota,

Wśród dzieci Twoje zestąp sam!

Credo[9]

W mądrość przedwieczną, która światy tworzy,

Słońca zapala, sieje blaski zorzy,

35

Morza napełnia i gwiazd drogi strzeże,

W Boga i w Ojca wszechistnienia wierzę!

W miłość najwyższą, co wzgardziła niebem,

Z ludźmi się dzieląc gorzkim życia chlebem,

W miłość, co krew swą dała nam w ofierze,

40

W zbawcę ludzkości, w krzyż Chrystusa — wierzę!

WiaraW serc czystych Twórcę i Pocieszyciela,

W światło, co wieki i ludy obdziela,

W bóstwa z człowiekiem wieczyste przymierze,

W Ducha Świętego, w Trójcę Świętą — wierzę!

45

Wiarą tą znaczę pierś i czoło moje,

O, spraw to, Panie, niech przy niej dostoję,

Ukarz, gdy lud Twój zasłuży na karę!

Lecz nam pozostaw ojców naszych wiarę!

Offertorium[10]

OfiaraOfiarę czystą i dar nieskalany

50

Niesiemyć[11], Panie, na zgładzenie win.

Gdy gromem błyśnie Ojciec rozgniewany,

Niech męką swoją przebłaga Go Syn.

Miłości oto najwyższej obiata[12],

Wszechmocy Bożej moc tajna i cud.

55

Zdrój żywej wody obmywa grzech świata

I chleb anielski nakarmia[13] Twój lud!

O, przyjmij, Panie, ten kielich zbawienia,

Bo nadszedł błogi litości Twej czas.

I białą hostią Twego przebaczenia

60

I wszechmiłości obdziel wszystkich nas!

Sanctus[14]

W istności swojej dla nas niepojęty,

Co słońc miliony masz u swoich nóg,

O, święty, trzykroć święty, święty, święty

Pan nasz i Bóg!

65

Serafów[15] chóry, jak łan zboża zgięty,

Gwiaździstym czołem biją w niebios próg.

O, święty, trzykroć święty, święty, święty

Pan nasz i Bóg!

Benedictus[16]

O podniesiony na krzyżu, o Chryste,

70

Wyciągnij ku nam przebite ramiona!

Gdy duch w ciemnościach omdlewa i kona,

Ty nad nim rozpal swe światło wieczyste!

O podniesiony na krzyżu, o Panie!

Z otchłani wieków wołamy ku Tobie.

75

Ty zbaw swe wierne, a nawiedź je[17] w grobie

I ducha ożyw i daj zmartwychwstanie!

Agnus[18]

O Zbawicielu, o Baranku boży,

Coś wziął na siebie Ojca swego gniew,

Kiedy nas pomsta wszechmocna zatrwoży,

80

Gdy Pan prawicę ciężką swą położy,

Bądź nam miłościw, o Baranku boży,

Coś za nas oddał ciało Swe i krew!

Benedictio[19]

ModlitwaNa życie walki i na skon,

Na pracę ducha i na trud,

85

Na posiew dobra i na plon

Błogosław, Panie, wierny lud!

Bądź w sercach naszych, w myślach bądź,

Błogosław każdej chaty próg,

90

Jednością wzmacniaj, zgodą rządź,

Boś Ty nasz Ojciec, Ty nasz Bóg!…

Przypisy

[1]

Tekst do mszy śpiewanej — utwór Marii Konopnickiej jest poetycką wersją mszy świętej. Kolejne strofy odpowiadają fragmentom liturgii Kościoła katolickiego. [przypis edytorski]

[2]

introit (z łac.) — pieśń rozpoczynająca mszę. [przypis edytorski]

[3]

kyrie (z gr.) — akt pokuty. [przypis edytorski]

[4]

kyrie elejson (z gr. Κύριε, ἐλέησον) — Panie, zmiłuj się. [przypis edytorski]

[5]

gloria (łac.) — chwała; tu skrót od Gloria in excelsis Deo: chwała na wysokości Bogu. [przypis edytorski]

[6]

Syjon (z hebr.) — metaforyczne określenie narodu wybranego, Kościoła; pochodzi od geograficznej nazwy jednego ze wzgórz w Jerozolimie, miejsca, w którym przechowywana była Arka Przymierza. [przypis edytorski]

[7]

graduale (łac.) — pieśń poprzedzająca śpiew „Alleluja!”. [przypis edytorski]

[8]

zakon (tu daw.) — prawo, kanon zasad. [przypis edytorski]

[9]

credo (łac.) — wyznanie wiary. [przypis edytorski]

[10]

offertorium (łac.) — ofiarowanie. [przypis edytorski]

[11]

niesiemyć (daw.) — dziś: niesiemy Tobie. [przypis edytorski]

[12]

obiata (daw., z łac.) — ofiara. [przypis edytorski]

[13]

nakarmiać — dziś popr.: karmić. [przypis edytorski]

[14]

sanctus (łac.) — święty. [przypis edytorski]

[15]

seraf, częściej serafin — istota biblijna o trzech parach skrzydeł, najwyższa w hierarchii aniołów. [przypis edytorski]

[16]

benedictus (łac.) — błogosławiony. [przypis edytorski]

[17]

zbaw swe wierne, a nawiedź je — dziś popr. forma: zbaw swych wiernych, nawiedź ich (tu archaiczna forma, nawiązująca do języka starych przekładów Biblii, np. Jakuba Wujka). [przypis edytorski]

[18]

angus (łac.) — baranek; tu: Baranek boży. [przypis edytorski]

[19]

benedictio (łac.) — błogosławieństwo. [przypis edytorski]

Zamknij
Proszę czekać…